Babalar Oğullar ve Kardeşler / Ahmet Orhan Yazdı...

Partiler YSK’ya milletvekili aday listelerini teslim etti.

Aday isimlerinin ortaya çıkmasıyla birlikte her seçim döneminde olduğu gibi ortalık toz duman...

Zamanla önceki seçimlerde olduğu gibi giderek tansiyon düşecek ve sandık zamanı her şey olağan halini alacaktır.

Bu süreçlerde sevinenler, üzülenler, hayal kırıklığı yaşayanlar her zaman olmuştur.

Yukarıda özetlediğim gelişmeler genel işleyiş açısından şaşırtıcı değildir.

Geçmişte yaşananların tekrarından öte bir durum değildir.

Son yıllarda yapılan seçimlerdeki gelişmeler yönünden görülmektedir ki Ankara halktan uzaklaşmaya devam ediyor.

Bu değerlendirme bütün partiler için geçerlidir.

Her fırsatta âdemi merkeziyetçi-yerinden yönetime övgüler düzen liderler milletvekili adaylarını belirleme sürecinde tavizsiz merkeziyetçi oluverirler.

Kendilerine mutlak itaat içinde olan isimlerden bir meclis oluşturmak için büyük çaba(!) gösterirler.

Siyasetin patronları kapıları kapatır ve belki birkaç yakın arkadaşıyla listeleri yaparlar.

Milletvekili olabilmek için ölçüt belli...

Ya Ankara’da haminiz olacak ya da popüler bir sanatçı veya sporcu olacaksın.

Tanınmışlık algının hâkim olduğu günümüzde nerdeyse her şey demektir.

İşin aslına bakarsanız bu olguların yanı sıra dönemin listelerinde dikkat çekici başka bir özellik daha mevcuttur.

Babalar, oğullar ve kardeşler...

AKP’de TBMM başkanı, bakan ve başbakan yardımcısı olarak görevlerde bulunmuş olan M.Ali Şahin, Bülent Arınç ve 5 dönem Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı olarak görev yapan İ.Melih Gökçek’in oğulları Cumhurbaşkanı RTE’nin lütuflarıyla(!) milletvekili listelerinin üst sıralarında sırf soyadları nedeniyle yer almışlardır.

Yine sahip oldukları soyadının yarattığı ayrıcalıkla Başbuğ Türkeş’in kızı da İYİP listesinin 1. sırasında yer almıştır.

Olay sadece bundan ibaret de değildir.

Ayrı partilerde seçilme potansiyeline sahip çok sayıda kardeşler de mevcuttur.

“Ben tabandan geliyorum, insanlarımızın Ankara’daki sesi olacağım” diyenlerin milletvekili olma şansı sıfıra giderek daha fazla yaklaşmaktadır.

Halk ve onun sorunlarına vakıf olmayan sadece lidere odaklanmış milletvekili görüntüsü listelerin ortak özelliği haline gelmiştir.

Şimdilerde seçmende karşılığı olmayan, seçmenleriyle aynı dili konuşamayan partinin popülaritesi üzerinden vekil olmak moda haline gelmiştir.

Halkın içinden ve özellikle toplumun dezavantajlı gruplarının içinden gelmiş olan politikacıların devri fiilen kapanmıştır.

Örnek istiyorsanız partilerin Manisa listelerine bakmanız yeterlidir

Listeler açıklandıktan sonraki ilk birkaç saat içinde duyduğumuz ve okuduğumuz toplumun sansürsüz reaksiyonu hafife alınmamalı...

Onun yerine bilakis önemsenmelidir.

Bu tepkiler son derce ilginç değerlendirmeler barındırmaktadır.

Mesela AKP birinci sıra adayı Bahadır Yenişehirlioğlu, benim de aday olarak katıldığım 2007 seçimlerinde az bir oyla milletvekili olma şansını kaybetmiş bir isimdir.

Doğrusunu söylemek gerekirse bu kayıp onu hem edebiyat alanında ünlü bir yazar hem de TV ekranlarında ünlü bir oyuncu olmasının yolunu açarak hakkında hayırlı olmuştur.

En orijinal değerlendirmelerden biri onunla ilgili; “Abdülhamit dizisinde Saray’da oynaya oynaya Saray’ı iyi bağlayıp birinci sırayı kaptı “ sözünü duyunca çok güldüm.

Bir diğeri de Bülent Arınç’ın oğlu için…

Babadan oğula saltanat, baba Arınç Manisa(Saruhan) tahtını oğluna bıraktı, diyenler oldu.

Manisa’dan başka bir örnekle devam edelim değerlendirmelere...

Memleketi Denizli’de istenmeyen Deva Parti’li Selma Aliye Kavaf Manisa’da rahatça yer bulabiliyor.

Yoğun olarak göç alarak kozmopolitleşen Manisa ‘da hemşericilik yapmak hiç anlamlı değildir.

Bu gerçeğe rağmen Manisalının sosyoekonomik ve sosyokültürel yapısını tanımayan isimler listelerde ağırlıklı olarak yer bulmuştur.

Söz konusu durum halkta büyük oranda siyaset kurumuna olan ümitleri azaltmaktadır.

Bu güvensizlik başta CHP olmak üzere tüm partilere pahalıya mal olabilecektir.

Muhtemelen seçimlerden sonra yolu Manisa’ya düşmeyecek olan bir ismin 4. Sıraya yerleştirilmesi CHP’de hayal kırıklığıyla sonuçlanabilecektir.

İyi Parti birinci sırası, eski il başkanının ön seçimde 1. olmasına rağmen değil de Şenol Sunat’ın olmuştur.

2018 seçimlerinde 130 bin oyla ancak 1 milletvekili çıkarmış olan İyi Partinin Manisa’ya kontenjan aday göndermesi son derece manidardır.

Yani sözün özü, Manisa sahipsiz, ağlayanı bile yok.

Nüfusunun en az %70’i toprakla ilgili olan Manisalı bir çiftçi bağları don vurdu diyerek derdini anlatmaya çalışsa söz konusu adayların kaç tanesi onunla aynı acıyı paylaşabilecektir?

Muhtemelen umursamayacaklar bile.

Neden mi?

Çünkü o kendisini Manisalı çiftçinin değil liderin vekili olarak görmektedir.

Sadece onu memnun etmek için dikkat ve gayret göstermektedir.

Haksız da sayılmazlar...

Onları seçen halk değil liderlerdir.

Nasıl olsa adaylığı Ankara’dan hallediyorlar artık.

Bu arada Selçuk Özdağ’ın Manisa’da kendine yer bulamaması ve Muğla’ya kaydırılması da çok konuşuldu. Özdağ birçok ortamda Manisa Büyükşehir Belediye Başkan adayı olacağını açıkça söylüyordu.

Nasıl olacak şimdi?

Muğla milletvekili Manisa’ya mı aday olacak?

Listelerde her şey var ama halk yok.

Sanatçı var, sporcu var, popüler eski siyasetçiler var ama asıl olması gereken, yani Manisa maalesef yok.

Ankara ile Manisa arasındaki mesafe gittikçe açılıyor. TBMM’de temsil anlamında değer görmeyen bir şehir durumuna neden ve nasıl geldik?

Hep beraber üzerinde kafa patlatmakta yarar vardır.

11 Nisan 2023

Ahmet Orhan