23 Nisan’ın üzerinden henüz bir gün geçti. Ancak sokaklara, evlerin balkonlarına ve iş yerlerine baktığımda içimde bir burukluk oluştu. Oysa 23 Nisan, sadece bir bayram değil; egemenliğin millete geçtiği, millet iradesinin kurumsallaştığı en önemli dönüm noktalarından biridir. Bu yönüyle Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açılışının yıl dönümü, aynı zamanda bir milletin kendi kaderine sahip çıkma iradesinin de sembolüdür.
Milli bayramlar, sadece takvimde yer alan resmî günler değildir. Onlar; bir arada yaşama irademizi tazelediğimiz, ortak hafızamızı diri tuttuğumuz, bizi “biz” yapan değerleri hatırladığımız özel zamanlardır. Bu nedenle bayrakların evleri, sokakları süslemesi bir zorunluluktan öte, bir gönül meselesidir.
Çünkü bayrak yalnızca bir bez parçası değil, bir milletin bağımsızlık iradesinin görünür hâlidir. Aynı şekilde İstiklal Marşı sadece bir şiir değil; ortak hafızanın, ortak mücadelenin sesidir. Ve Türkçe yalnızca bir iletişim aracı değil, farklı kökenlerden insanların birbirini anlayabildiği en güçlü bağdır.
Ne var ki bugün bu ortak değerlerin toplumun bazı kesimlerinde eskisi kadar güçlü karşılık bulmadığını gözlemliyoruz. Bu durumun tek bir nedeni yok. Küreselleşmenin getirdiği kimlik tartışmaları, sosyal medyanın etkisi, eğitim politikalarındaki eksiklikler ve toplumsal kutuplaşma, bu aşınmayı besleyen başlıca unsurlar arasında sayılabilir.
Yurt dışında, tarihsel kırılmaların ya da siyasal gerilimlerin etkisiyle Türkiye’ye karşı mesafeli ya da olumsuz tutumlar sergileyen çevrelerin bayrağımıza yönelik tavırlarını anlamlandırmaya çalışmak mümkündür. Ancak aynı coğrafyayı paylaştığımız, aynı havayı soluyup aynı geleceği kurmak durumunda olduğumuz insanlar arasında bayrağa ve millî marşımıza yönelik saygısızlığın ortaya çıkması, çok daha derin bir soruna işaret eder. Nitekim geçmişte Nusaybin gibi yerlerde yaşanan ve bayrağın hedef alındığı olaylar, meselenin yalnızca bir tepki değil, aidiyet duygusundaki aşınmayla ilgili olduğunu düşündürmektedir.
Oysa bayrak, bir kesimin değil; bu topraklar üzerinde ortak bir gelecek kurma iradesi taşıyan herkesin ortak sembolüdür. Bu nedenle ona yönelen her saldırı, yalnızca bir değere değil, birlikte yaşama fikrine yönelmiş sayılmalıdır.
Sosyal medyada karşılaştığımız bazı sokak röportajları da bu tabloyu daha görünür kılıyor. “Türkiye için savaşır mısınız?” türünden sorulara verilen cevaplar, toplumun bazı kesimlerinde aidiyet duygusunun zayıfladığını düşündürüyor. Ancak burada dikkat edilmesi gereken önemli bir nokta var: Bu tür görüntüler üzerinden genelleme yapmak yerine, sorunun kökenine inmek ve çözüm yolları üretmek zorundayız.
Çünkü bu ülke, farklı kimliklerin bir arada yaşayabildiği büyük bir tecrübenin adıdır. Bu tecrübenin sürdürülebilir olması, ortak değerlerin güçlendirilmesine bağlıdır. Aksi hâlde tarih bize şunu defalarca göstermiştir: Ortak paydalar zayıfladığında, toplumsal bütünlük de zedelenir.
Bugün yapılması gereken, ayrıştırıcı dili büyütmek değil; birleştirici zemini güçlendirmektir. Eğitimden medyaya, aileden kamusal alana kadar her noktada ortak değerleri yeniden görünür kılmak, genç kuşaklara bu değerlerin anlamını doğru anlatmak zorundayız.
Unutmamak gerekir ki bir milleti ayakta tutan yalnızca sınırlar değildir. O sınırların içinde yaşayan insanların birbirine duyduğu aidiyet, ortak geçmişe ve ortak geleceğe olan inancıdır.
Bayrak, marş ve dil…
Bunlar bir dayatma değil; birlikte yaşamanın asgari müşterekleridir.
Belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur:
Bizi bir arada tutan değerleri ne kadar yaşatabiliyoruz?
24 Nisan 2026
Ahmet Orhan