Nasıl olsa ötekilerin köyden gayrı memleket gördüğü mü var diyerek; ne yapar eder, döndürür dolaştırır lâfı Şam’a getirirmiş. “Ben Şam’dayken şöyle, ben Şam’dayken böyle, ben Şam’dayken....
-Yeter gayrı len, her gün Şam, her gün Şam, başlatma Şam’ına mamına” demişler günün birinde ve adamın ağzını kapatmışlar.
Ertesi gün; şamatalı, tantanalı, muhabbetli; imeceyle orak tarlasında ekin biçiyorlar. Lâkin bizim Şam bülbülü keyifsiz ve suskun. Sen de konuş, sen de söyle diyen yok, kimsenin umurunda değil. Dili şişmiş, Şamdan bahsetmese şişip patlayacak...
Birden tırpanı atıp, yerde yur yur yuvarlanmağa başlamış:
-Vay karnım, anam karnım, oooof vay anam deyip deyip feryat ediyor.
-Yetişin arkadaşlar, yahu noldu, neyin var? Deyip başına toplanlara:
-Karnım, karnım, vay ölüyorum..
-Şimdiye kadar karnının ağrıdığını görmediydik, ağrır mıydı böyle?
-En son tam da böyle Şam’da ağrıdıydı...
Diyerek; ne yapmış etmiş, lâfı Şam’a getirip bağlamış ve rahatlamış....
**************************************************************************
Bu yazı daha çok Ege ve bilhassa Demirci’de okunacak ya, ben de ona göre yazıyorum.
Bizi hatırlayanlar neyle hatırlayacaklar.. Siyasi kimliğimizle ve Belediye Başkanlığımızla tabi.
O halde Şam’a yani söze başlıyorum.
-Ben, Demirci’de belediye başkanıyken.....
-Tamam, lafı nereye getireceğin belli oldu der gibisiniz, hissediyorum.
-Böyle bir hikâyem, bir de Başkanlığım sırasında olmuştu desem nafile, yutmayacaksınız. Filâncanın kırk lâfı varmış, kırkı da bal üstüneymiş dedirtmeden, lafı balla kesip bağlayalım.
Ne Şam’ın şekeri, ne arabın yüzü diyenlerden değiliz.
Ömrümüz oldukça, durumumuz elverdikçe ülkemiz, milletimiz ve memleketimiz için üstümüze bir vazife düşerse ondan kaçmayacağız.
Biz askerliğimizi Şam’da değil memlekette yaptık. O sebeple, karın ağrısı bahane edip, her gün her gün anlatacak hikâyemiz yok. Şükür karnımız da ağrımıyor. Şimdilik bu kadar, herkese sağlık ve esenlikler diliyorum…
İhsan Temel