Terörle Pazarlık, Muhalefetle Hesaplaşma! Türkiye Nereye Gidiyor?

Türkiye'nin üzerine çöken karanlık, artık sadece ekonomik verilerle değil, vicdanlarda yankılanan sorularla da hissediliyor.

Bir yanda günden güne eriyen alım gücü, diğer yanda cezasız kalan yolsuzluk iddiaları.

Bir yanda özgürlükleri boğulan muhalefet, diğer yanda ise “terörsüz Türkiye” diyerek toplum mühendisliğine soyunan bir iktidar.

Ve şimdi, bu denklemde bir yerlerde devletin “kutsalı” hâline getirildiği iddia edilen bir isim var.... Abdullah Öcalan.

Veysi Aktaş gibi ağır suçlamalarla anılan isimlerin tahliye edilmesi, “barış” söyleminin arkasına saklanan bir politikayı gözler önüne seriyor. Bu nasıl bir barış ki; halktan gizlenen tahliyelerle, şehit ailelerinin yarası yeniden kanatılarak, geçmişin hesabı verilmeden geleceğe “temiz bir sayfa” açıldığı söyleniyor?

Tahliye edilenlerin sayısının 100’ü geçtiği iddia ediliyor. Ancak bu bilgi halkla paylaşılmıyor, kamuoyundan kaçırılıyor. Bu sessizlik, artık bir “susarak ikna etme” stratejisine dönüştü. Devletin güvenlik politikalarının yerini, seçim matematiği almış durumda. Kim, hangi adımı atarsa atsa, niyetin millî mi yoksa siyasi mi olduğu sorusu artık cevapsız değil.

İmamoğlu’nun “iddianamesiz” tutuklanması, iktidarın muhalefet üzerindeki baskılarının ulaştığı boyutu açıkça gösteriyor. “Yargının bağımsızlığı” artık sadece Anayasa kitapçığında yazıyor. Gerçekte ise, siyasi rakipleri susturma aracı hâline getirilen bir sistem var karşımızda. Bu ülkede artık özgürlük değil, sadakat ödüllendiriliyor.

CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in, “kuyuya düşen AKP ve MHP’yi oradan çıkarmayacağım” çıkışı tam da bu yüzden önemli. Çünkü Türkiye’de muhalefet ilk kez “kurtarıcı” rolünü reddediyor. İktidarın yeni anayasa hamlesine karşı alınan bu tavır, Erdoğan-Bahçeli bloğunun siyasi manevra alanını daraltıyor. Zira CHP masaya oturmazsa, referandum ihtimali çöker. Ve bu süreç, kamuoyunun da dile getirdiği gibi, “Erdoğan-Apo oylamasına” dönüşebilir.

Ancak buradaki asıl sorun şudur... Bu ülkenin milyonlarca vatandaşı yoksullukla boğuşurken, UBS raporlarına göre dünyada en hızlı yoksullaşan ülke Türkiye olurken, iktidarın halkla kurduğu bağ artık yalan ve gözdağıyla ayakta tutulmaya çalışılıyor. Ve bu, uzun vadede sürdürülebilir değil.

Halk artık görmek istiyor:

Yolsuzluklarla mücadele nerede?

Tahliye edilen isimlerin hesabı neden verilmiyor?

Barış adı altında neden adalet çiğneniyor?

Siyasi rakipler neden hapsediliyor?

Bu soruların cevabı verilmeden “terörsüz Türkiye” mümkün değildir. 

Çünkü gerçek barış, ancak adaletle gelir.