Demirci’de tam renkli ulusal ebatta bir gazete çıkarmak istediğimi çevremdekilerle paylaştığımda, herkes bildiği kadar fikrini açıklamıştı.
Sonuç mümkün değildi.
Mümkün olması için ben diğer başka uğraşlarımdan bildiğim tek şeyi, zaman ve emek vermeyi sağladığımda, bu işe yeteceğimi ve bunu becerebileceğimi biliyordum.
Yanımızda yer alan bizimle birlikte olan herkesin farklı şeylerden ikbal bağlantısı vardı.
Maalesef profesyonel düşünen insanlar yoktu yanımda.
Gazetenin yayın hayatına girmesinde kendi kişisel becerilerimin yanı sıra, insani ilişkilerim ve bu konuda destek veren doğru insanlarla diyalog içinde olmam sonucu getirmişti.
İş ortaya konduğu zaman idealistlik,dik duruş ve bir gazetenin yayın politikası gerçeğini tam net ve kırmızıçizgileriyle belirgin haline getirmiş,gazetenin yayın karakterini de okura daha ilk günden vermeyi başarmıştım.
Etrafımdaki dostlar yettikleri kadar yanımda oldular.
Belli yerleri rahatsız ettik.
Kamçıladık, Demirci’den Demirciliden yana taraf olduk.
Bizi önce okşayıp susturmayı denediler.
Sonra önümüze getirim sağlayıcı faktörler çıktı.
Elimizin tersiyle itip, kafamızın dikine ve kendi doğrularımızla devam etmeyi yeğledik.
Sonra siyasi mekanizma kurumsal baskılarla üstümüze geldi.
Bir trafik polisinin niyetlendikten sonra her şey tamam olmasına rağmen bir sürücüye ceza kesmeyi becerdiği halleri yaşadık.
Öncelikleri sıraladığımda ve var olmak anlamında karar vermem gerektiğinde, tercihimi gazeteyi pasif duruma getirmeyi o an için doğru buldum.
Bizimle birlikte yola çıkan arkadaşlar yarı yolda su kaynattılar.
Kulvar değiştirip siyasi ikbal arayan ağabeyimiz gittiği siyasi partide içinde bulunduğu bilinen bizim gazetemizden dolayı eleştirilere uğradı.
İşin en başında siyasi bir listeye girme kararı önümüze geldiğinde daha ilk gün, ben bu sıcak teklifin bire bir ilişkimizden kaynaklı ama nihayetinde, Demirci Denge gazetesini pasifize etmek ve susturmak niyeti olduğu anladım ifade ettim ve girme dedim.
Öylesine vaatler ve liste başları verilmişti ki her dönem farklı bahar havası alıp koşturan, cebinden vermeyi seven bu ağabeyimiz, bu günlerde gene baharı görmeden zemheride kaldı.
Yani işin başında benim ilk dediğim güne geldi.
Bu süreçte bir de uzaktan kumanda ile bir gazete çıkmaya başlandı.
Parti toplantılarında “işte bizim gazetemiz “ pozları verilip gazeteyi objektiflere gösterip beyanlar verildi.
Kariyer peşinde koşan, gazetecilik için ilk tozu benim yanımda yutan, yetmezliklerini kamufle edebilecek noktada bizden giden vatandaşta, koyunun olmadığı yerde Abdurrahman Çelebi oluverdi.
Gazeteciliğin G’si bile olmayan gazete kâğıdına basılmış resimler ve başkaları tarafından kaleme alınmış, kopyala yapıştır tekniğiyle, köşesiz oval bir yayın şekliyle 21 gram gazete kâğıdı dağıtıldı bir zaman.
Ayda bir çıkan bu gazete bu günlerde AKP ilçe binasında “bizim gazetemiz” diye verilmiş pozlara rağmen Manisa Büyükşehir haberleri ile dolu çıktı.
İnsanlar bu gazeteyi görünce neresiyle güleceklerini bilemiyorlar.
Yenibahar havası nerden esti bilmem ama denizin ortasında kalmış yelkenli gibi Manisa tarafından rüzgâr bekliyorlar sanırım.
Valla bence o rüzgâr hiç esmez.
Kaypak zeminlerin ilkesiz insanları günü birlik gülerler çünkü.
İlkeli ve durduğu yeri bilen insanlarda bu yelkenlere hiç rüzgâr olmadılar olmazlar da.
Bu konuda bana megaloman diyebilirler.
Ancak mütevazilikte bazen insanın başına bela oluyor.
Bildiğin işin dibine kadar girmek farz oldu.
Unutulmasın.
İş gazete, gazetecilik olunca birileri önce kimi arayacaklarını ve neyi kime soracaklarını da biliyorlar.
Bizde sedir ağacına,armut ağacı diyecek değiliz sanırım.
Bekle Demirci…
İlkeli, kalemini satmayan, deli yürekli ve işini iyi yapan cesur adamlar sahaya iniyor.
Tecrübeyle, kaypaklara, beceriksizlere, ilkesizlere, günü birlik menfaatçilere ve kalleşlere inat.
Demirci yeniden ilkeli,cesur ve adam gibi adamların yaptığı haberleri okusun diye.
Gerisini siz biliyorsunuz zaten.
Mustafa TEMİZ
info@manisasonhaber.com