Şehitler Tepesi Baskını: Zaferin Perde Arkasındaki Ruh

Milli Savunma Bakanlığı tarafından 1957 yılında yayımlanan “1915’te Çanakkale’de Türk” adlı eserde yer alan bilgilere göre, Çanakkale Savaşları’nın her safhasında Türk ordusu, subayıyla ve eriyle ölüme karşı büyük bir azimle yürüdü. Bu sarsılmaz kararlılık, savaş tarihine altın harflerle kazınan kahramanlık hikayeleriyle dolu sayfalar bıraktı.

Arıburnu cephesinin sol kanadında bulunan ve “Şehitler Tepesi” olarak anılan tepe, düşman makineli tüfeklerinin yerleştirildiği, Türk hatlarına ciddi zararlar veren stratejik bir noktaydı. Tepe, Türk mevzilerine adeta bir kama gibi saplanmıştı ve buradaki düşman varlığı, bölgedeki birlikler için büyük bir tehdit oluşturuyordu.

Bu durumu ortadan kaldırmak amacıyla 125. Alay’dan 140 kişilik gönüllü bir bölük, Üsteğmen Saffet komutasında oluşturuldu. Görev, zorlu ama bir o kadar da kritik bir baskınla bu tepeyi düşmandan temizlemekti.

Baskından önce, 7 Mayıs 1915 günü Kemalyeri’nde bulunan Mustafa Kemal, gönüllü müfrezeyi teftiş etti. Bu müfrezenin ruh haline dair sözleri, Türk askerinin maneviyatını şöyle yansıtıyordu:

"Bu erler, kuvve-i maneviyenin timsali mücessemi ıtlakma seza cesur erlerdi. Her birisi kalbinde bir hissi itimat beslediğini ve tevdi olunan vazifeyi ikmale çalışacaklarını kavlen ve lisan-ı halleriyle bildiriyordu."

Baskın planı, düşmanı hazırlıksız yakalamaya yönelik detaylı bir taktik içeriyordu. İlk olarak saat 18.00 itibarıyla topçu birlikleri hedef bölgeyi yoğun ateş altına alacak, saat 21.00’da şaşırtma taarruzu yapılacak ve ardından saat 22.00’da gönüllü müfreze süngü hücumu ile Şehitler Tepesi’ni ele geçirecekti.

Fakat baskın, planlandığı gibi gelişmedi. Gönüllü birlikler hedefe yaklaşırken, sessizliği bozan yaralı askerlerin iniltileri düşmanı alarma geçirdi. Üsteğmen Saffet'in bölüğü, 10-15 metre gibi yakın bir mesafeden yoğun ateşle karşılaştı ve baskın başarısız oldu. Üsteğmen Saffet de baskın sırasında yaralandı. Bölüğün komutasız kalması, harekatın başarısızlıkla sonuçlanmasında belirleyici oldu.

Ağır yaralı olmasına rağmen Üsteğmen Saffet, Mustafa Kemal’e bir rapor kaleme aldı. Bu mektup, Çanakkale ruhunu en yalın ve etkili şekilde yansıtıyordu:

“Siperin içinde ölmediğime teessüf ediyorum… Aman efendim; ileri harekata devam etsinler… Vaktim yok, ellerinizden öperim sevgili cesur kumandanım.”

Mustafa Kemal, raporunda bu kahramanca çabanın ardından müfrezeye duyduğu hayranlığı şu ifadelerle dile getirdi:

“Teşebbüslerini neticeye erdiremeyen bu kahramanlar teessüf etmekte ve maahaza düşman üzerine her daim atılmaya amade bulunduklarını... ikinci defasında muvaffak olacaklarını kemali saffet ve emniyetle söylüyorlardı.”

Her ne kadar Şehitler Tepesi baskını başarıyla sonuçlanmasa da bu olay, Çanakkale Zaferi’nin ardındaki ruhu, Mehmetçiğin sarsılmaz inancını ve vatan sevgisini gözler önüne serdi. Bu baskın, Çanakkale'de kazanılan zaferin sadece stratejiyle değil, iman ve fedakârlıkla da kazanıldığının en canlı örneklerinden biri olarak tarih sahnesindeki yerini aldı.

Çanakkale Savaşları, sadece askeri deha ile değil; ruh, inanç ve fedakârlığın örüldüğü bir insanlık destanıdır. Bu destanın kimi satırları zafer çığlıklarıyla yankılanırken, kimileri sessizce yazılmış kahramanlıklarla doludur. Arıburnu Cephesi’nde, Şehitler Tepesi’ne düzenlenen ve sonuçsuz kalan bir gece baskını, işte bu görünmeyen satırlardan biridir. Ancak bu baskın, kazanılamamış olmasına rağmen, Çanakkale Zaferi'nin sırrını taşıyan derin bir mesaj bırakır ardında...

1915’in ilkbaharı... Boğazın serin yelleri, barut kokusuna karışırken, Türk ordusu bir var oluş mücadelesi vermektedir. Arıburnu cephesinde, her taş, her siper, Mehmetçik’in cesaretiyle yoğrulmaktadır. Düşmanın ağır makineli tüfeklerle donattığı “Şehitler Tepesi”, Türk birliklerine adeta bir hançer gibi saplanmıştır. Bu noktadaki varlığı, cephe bütünlüğü açısından büyük bir tehdit oluşturmaktadır.

7 Mayıs 1915... Kemalyeri’nde bulunan Anafartalar Grup Komutanı Yarbay Mustafa Kemal, baskına katılacak 140 kişilik gönüllü müfrezeyi bizzat teftiş eder. Erlerin duruşu, gözlerindeki kararlılık, komutanın defterine şu satırları düşürür:

“Bu erler, kuvve-i maneviyenin timsali mücessemi ıtlakma seza cesur erlerdi...”

Söz konusu gönüllüler, yalnızca birer asker değil; imanla donanmış, ölüme tebessümle yürüyen birer destan kahramanıdır. Mustafa Kemal’in gözüyle onlar, Türk milletinin topyekûn dirilişini temsil eden simgelerdir.

Plan basittir ama risklidir: Önce topçu ateşiyle düşman zayıflatılacak, ardından şaşırtma taarruzuyla dikkat başka yöne çekilecek ve son olarak Üsteğmen Saffet komutasındaki gönüllüler tepeye süngü hücumu yapacaktır.

8 Mayıs gecesi... Gönüllü müfreze düşman siperlerine yaklaştığında, bir inilti karanlığı deler. Düşman, uyanır. Yaklaşık 10 metre mesafeden açılan yoğun makineli tüfek ateşi, Türk askerini bir alev duvarıyla karşılar. Müfreze ağır kayıplar verir. Üsteğmen Saffet, düşmanın arkasını çevirmek isterken sol omzundan vurulur. Komutan yaralanır, birlik dağılır. Baskın başarısız olur...

Ama bu başarısızlıkta bile bir zafer tohumu vardır.

Yaralı Üsteğmen Saffet’in Mustafa Kemal’e gönderdiği mektup, tarihin belki de en içli ve cesaret dolu satırları arasına girer:

“Siperin içinde ölmediğime teessüf ediyorum... Hücuma devamla ileridekileri takviye ediniz... Asker bozulmadı... Ellerinizi öperim, sevgili cesur kumandanım.”

Bu sözler, yalnızca bir askerin raporu değil; bir milletin bağımsızlık için ödediği bedelin özetidir.

Mustafa Kemal, bu kahramanca çabayı “Arıburnu raporu”nda şöyle yorumlar:

“Teşebbüslerini neticeye erdiremeyen bu kahramanlar... ikinci defasında inşallah muvaffak olacaklarını kemal-i saffet ve tevekkül ile söylüyorlardı.”

Bu cümle, Çanakkale’de kazanılan zaferin yalnızca taktik değil, inanç meselesi olduğunu gözler önüne serer.

Şehitler Tepesi baskını, askeri anlamda bir başarıyla sonuçlanmamıştır. Ancak burada ortaya konan ruh, Çanakkale’nin neden geçilemediğini açıklayan en önemli belgelerden biridir. Bu hikâye, “zafer”in yalnızca kazanılan muharebelerle değil, uğrunda can verilen ideallerle mümkün olduğunu haykırır.

Ve bu haykırış, yüz yıl sonra bile siperlerden yankılanmaktadır…