Masal gibi bir bahar geldi geçti hayatınızdan,
Çocuklarınızı emanet ettiniz, 5 yaşındayken.
5 yaşında anne gibi düşünmesini sağladınız.
Anne bakış açısıyla hiç aç bırakmadı, minnak bebeklerinizi.
Okula giderken bile öğretmenleri oldu.
Hiç mi hiç demediniz ki o da bir çocuk.
Neler yaşadı, yaşatıldı bilmek istemediniz.
İlkokul yıllarındaydı, evde siz takdir etmiyordunuz.
Okulda da sizin aşağılık kompleksinizi yaşıyordu.
Öğretmen çocuklarıyla aynı sınıfta okumak hayli zordu zaten.
Lise yıllarında herşey değişti.
Aynı statüdeydi bütün arkadaşları.
Akıl, zeka, mantık konuşuyordu bilgisayar sınıfında.
Elektrik kabloları, yan keskiler, torna vidalar,
Devreler, programlamalar Çankaya Emre Elektronik arasında döndü durdu yıllarımız.
Ne kadarda öğretici, eğitici olduğunu gerçek hayatta anladım.
En güzel yıllarımdın lise yıllarım.
En samimi dostluklarım, en gerçek arkadaşlıklarım, gerçek kardeşlerim
Yıllar geçti de, sizler benim yanımdasınız.
Bi sizler tanıdınız, anlayabildiniz beni.
Kimseler bilmedi, ben nasılım, ne istiyorum. 
Şimdilerde herkes baharı arar, herkese sorar oldu.
Ne değişti, o zaman sadece çocuklarınıza baktırdığınızdan.
Çocuklar büyüyünce tanımadığınız bahardan.
Evlendi, mutlu musun demediniz.
Aşağılandı, kötülendi, şiddet gördü.
Yoktu kimse, bir ses, bir soluk hiç hissetmedim.
Çocuk doğurdu nasılsın diye bile aramadınız. 
Yıllardır dilindeydi,tüm köy halkının sen buraya yakışmıyorsun kelimesi.
Ben bir türlü anlamlandıramıyordum.
Ne vardı ki haysiyetimle çalışıyordum,
Koyun peşinde çoban, koyun sağıp peynirimi yapıyordum.
Koyun ağılının temizlikçisi de bendim.
Evin, çocuklarımın bakıcısıydım, bütün koşturmaların arasında,
Kendi karnını doyurmayıp, kendi harici herkesi doyurandım.
Bittim,tükendim dediğimde buluyordum, kafamı yastıkta.
Makinalı tüfek gibi bitmiyordu, köyde işler.
Her gün bir sonraki günden daha da ağır oluyordu çalışmalar. 
Niçin dayanıyordum, kendimi harap ediyordum. 
Sıcacık bir yuva, etrafımda oynayan, yüzleri gülümseyen kızlarım içindi.
Bittim bende annem, tükendim, dayanamadım artık.
Günün birinde beni suçlayabileceğinizi düşünerekte olsa.
Benim layık olmadığım yerden gittim, geri dönüşü olmayacak halde.
Ne var, ne yoksa, herşeyden tüm hakkımı aldım kendimce. 
Besmele ile anın benim adımı.
Bahar ismini size,sizin gibilerine yedirmeyeceğim.
Yıllarca ezdiğiniz, köy halkından olmayan kadınların hakkı için susmadım. 
Bir kadını yediniz, bitirdiniz.
Bu sefer ki kaya, başınıza yağdı, kafalarınız delindi…
En doğru, en hakkaniyetli olan ne ise onu yapacağım.
Şimdi karşısına çıkmışsınız, sen ne oldun diyorsunuz.
Nerdeydi o aklınız.  
Şimdi mi geldi aklınıza. bir insan olduğum, anne olduğum, bir kadın olduğum, hee...