Yaşamıyorum şimdi tamamen anladım.

Ben bu dünyada yaşamıyorum.

Bedenim ceset taşıyor sadece.

Herkes her şey etrafımda, ben bambaşka bir yerdeyim.

Arıyorum seni 35 yıldır.

Bendeki beni arıyorum, farkında olmadan.

Kimi zaman ben bile bilmezken beni,

Kendimi arıyorum sadece

Düştüm bir kere yollara.

Nereye gidersem gideyim, nerde olursam olayım.

Dönüşüm tekrar sana Demirci.

Sevmiyorum seni Demirci sevmiyorum

Belki de sevemiyorum.

Sana bağlayan hiç bir şey yoktu bende.

Sendeki ben bile acı, hüzün ve kederi.

Benim kafamdaki sen hala Batı’nın Doğususun.

Hala 1950’yi yaşatıyorsunuz, yaşıyorsunuz.

Birileri eziliyor, kadınlar hor görülüyor.

Görülmüyor dediğinizi duyuyorum,

O bile yalan kendinize söylediğiniz.

Kadından kastım anne değil sadece.

Genç kız, liseli, üniversiteli de içinde.

Giydi ya mini eteği, askılıyı gözler fal taşı ortada.

Sanırsınız ki uzaydan düşüp gelmiş.

İşte tam da bu kafayı yaşıyorsunuz

Kafalar hep aynı yerde Osmanlı’yı yaşıyor.

1950’li li yılları yaşıyor.

Osmanlı bile kimsenin dinine, kıyafetine hüküm kurmamışken

Sen nesin be Demirci.

Aşamıyorsunuz o kafaları o yıllardan.

Belki sırf bu kafaları değiştirmek için buradayım gene bilmiyorum.

2024 yılı bile gelmemiş daha bu Demirci’ye.

Kime kızayım, neye kızayım ben bile bilmiyorum.

Buradayım bak işte Demirci.

Seni de bu kafaları da yeneceğim.

08 Haziran 2024

Havin Çelik