İlk kez 2016 yılında California Teknoloji Enstitüsü’nden (Caltech) astronomlar Konstantin Batygin ve Mike Brown tarafından ortaya atılan teori, Dünya’dan birkaç kat büyük bu gök cisminin, Güneş Sistemi’nin kenarındaki cisimlerin hareketlerini etkilediğini öne sürüyor. Araştırmacılara göre, bazı Kuiper Kuşağı cisimlerinin benzer yörüngesel yönelimler sergilemesi, görünmeyen bir kütleçekim kaynağının varlığına işaret ediyor.

2024 yılında bir açıklama yapan Mike Brown, “Dokuzuncu Gezegen’in var olmaması çok düşük bir ihtimal” diyerek teorinin arkasında durmaya devam etti. Ancak doğrudan bir gözlem olmaması, bilim insanları arasında hâlâ şüphe uyandırıyor. Kritik soru ise değişmiyor: Neden hâlâ görüntülenemedi?

Bu gizemin farklı açıklamaları da gündemde. Bazı teorilere göre, gözlenen yörünge bozukluklarına büyük bir enkaz halkası ya da küçük bir kara delik sebep olabilir.

Dokuzuncu Gezegen teorisinin önündeki en büyük engel, zaman. Kuiper Kuşağı’ndaki cisimlerin yörünge süreleri on binlerce yılı bulabiliyor. Örneğin, 2017 OF201 adlı bir cismin Güneş etrafındaki bir turu yaklaşık 24 bin yıl sürüyor. Bu da yeterli gözlemsel veri elde etmeyi oldukça zorlaştırıyor.

Ancak kısa süre önce keşfedilen 2023 KQ14 adlı bir başka gök cismi, daha kararlı yörüngesiyle teoriye yeni bir soluk getirdi. Bu gözlem, Dokuzuncu Gezegen’in sanılandan çok daha uzakta, Güneş’ten yaklaşık 500 astronomik birim (AU) mesafede yer alabileceği ihtimalini gündeme taşıdı.

Bilim insanları şimdi teleskoplarını Güneş Sistemi’nin bilinmeyen sınırlarına çevirerek, bu büyük kozmik bilmecenin izini sürmeye devam ediyor. Dokuzuncu Gezegen varsa, onun keşfi yalnızca Güneş Sistemi anlayışımızı değil, evrendeki yerimizi de kökten değiştirebilir.