Yakın siyaset tarihimizdeki gelişmeler, Ülkücü Hareketi içine düştüğü başarısızlık ve dağınıklık nedeniyle bir özeleştiriye zorunlu kılıyor. 

Milli görüş tabanından gelen Erdoğan’lı AKP, iktidarda yirmi bir yıldan sonra kendi rekorunu kırmaya doğru koşarken ülkücü hareketin içine düştüğü kavga bir türlü bitmek bilmiyor. 

İçinden birini çıkarmayı beceremediği için Cumhurbaşkanı Erdoğan mı yoksa Kılıçdaroğlu mu olsun diye en hararetli tartışmalar ülkücüler arasında oluyor. 

Yıldırım mı yoksa Timur mu kavgasına o kadar kaptırmışlar ki kendilerini içine düştükleri fetret devrinin farkında bile değiller. 

Ne yazık ki Ülkücü Hareketin bir Çelebi Mehmet’i olmadığı gibi yakın zamanda bulunması için bir arayış da söz konusu değil. 

Kendi siyasi ikballeri ve şahsi menfaatleri için davayı sulandırmak ve pazarlamaktan bile çekinmeyen bir kısım sözde ülkücüler maalesef ana gövdede derin yaralar açıyor. 

Biri çıkıyor televizyonlara ülkücü dünya görüşüne göre Erdoğan’ı desteklemeliyiz derken bir diğeri Kılıçdaroğlu’nu işaret ediyor.

Görünen o ki ülkücü harekete ne kadar zarar verdikleri umurlarında bile değil. 

Oysa dava yorumlamalarda çok çeşitliliğe müsaade etmez.   İsteyen istediği gibi orasından burasından eğip bükerek farklı uygulamalar ortaya koyamaz.

Ülkücü dünya görüşü(dava) esnetilebilir ve yumuşatılabilir bir özelliği asla olmadığı gibi bilakis bir tavır hareketidir. 

Bu vesileyle yeri gelmişken örnek olsun diye davanın temel dinamiğini en veciz şekilde ifade eden 70’li yılların meşhur bir sloganını hatırlatayım;
Ne Sağcıyız Ne Solcu Turancıyız Turancı

İsterseniz konuyu fazla dağıtmadan geri dönelim.

Önce problemleri teşhis etmeye daha sonrada sebeplerini irdelemeye çalışalım. 

Ayrıca biraz erken olmasına rağmen çözüm önerimi de buraya not etmek istiyorum;

Çok detaylı ve bilimsel tabanlı bir Çalıştay’ın muhakkak düzenlenmesi gerektiğini değerlendiriyorum.

Ülkücü fikir ve bilim insanlarının değişen ve gelişen dünya şartlarına göre yeniden somutlaştıracağı fikir sistemi metodolojik zeminde tanımlanmalı ve siyasete benimsetilmelidir. 

Böylece ülkücüler ile ülkücülük arasındaki makas kapanacak ve mücadele dinamik bir bünyede daha güçlü anlam bulacaktır. 

Cevapsız soruların hegemonyası son bulacak berraklık hâkim olacaktır...

Örneğin yıllarca hep tartışılmıştır; büyüyüp iktidar olmak mı yoksa küçükte kalsak taviz vermeden ülkücü kalmak mı?

Bu soru 30-40 yıl ülkücü hareket içinde tartışılmıştır. 

O yıllarda ülkücü tabandan gelmeyen popüler liberallere kurtarıcı kahramanlar gibi yer verildiğini ama her seferinde ağır tahribatlar yaşandığı gerçeği davanın tarihinde yerini almıştır.

Yeni partilerle ortaya çıkan mutasyon hem öz değerimizi hem de öz güvenimizi o kadar yıpratmış ki ülkücü bir Cumhurbaşkanı adayı çıkarıp etrafında toplanamıyoruz. 

Bazılarına ağır gelebilir belki ama Erdoğan ile Kılıçdaroğlu arasında paylaşılıp basamak haline getirildiğimizin bile farkında değiliz. 

Hem HDP hem de Hüda-Par açıkça ve hiç çekinmeden bu seçimden beklentilerini ifade edebilirken biz neden bu kadar sessiz ve ezik duruyoruz?

Bir ittifak içinde bulunmanın sorumluluğun yanında yetkileri de paylaşmak olduğunu unutmuşçasına dava adına, Türk Milleti adına bir şey istememiş olmayı fazilet diye takdim edebiliyoruz.  

Bilge Kağanın o meşhur sözü geliyor aklıma “Ey Türk titre ve kendine dön!”

Ey Ülkücü titre ve kendi değerlerine dön!

 Not: Konuya devam edeceğim

26 Mayıs 2023

Ahmet Orhan