Ömrümü adamak uğruna seninleyim dediniz.

İyi günde, kötü günde atılan ilk imza ile başladı hayat yolculuğunuz.

Gerçek olan magusa limanı misali sıcacık aileye kalabalığa sığınmaktı.

Anne şefkatiydi asıl beni içine çeken, gidince anladım.

Kalabalık küçük birer kız çocuklarıydılar o zamanlar her biri.

Beni doğurmayan annem öyle sarıyordu ki her birini, içindeki sevgisi içime akmıştı.

Kızıymış gibi sımsıcak davranmaktan hiç alıkoymadım kendimi.

Gitti, bırakıp gitti herkesten önce beni.

Son defa bile görmek nasip olmadı, hala içimde bir yara.

Kıpkızıl saçları, son zeytin vaktinde kafasına giydiği şapkası ondan miras aldım.

Kokusu bile o şapkada hala aynı duruyor

Bitti işte benimde o aileden kovulma vaktim geldi.

Şimdi zaman durdu, bir salise bile ilerlemiyor.

Benim saatim 14:30 iken onların ki, 14:28 idi

Tamı tamına 2 dakika gerideydi, ilahi adalet noktasında.

120 salise sanki 12 yıla bedeldi, durmuştu da ilerlemiyordu.

Nefesim kesildi adalet noktasına ulaşırken

Bir su bardağı su bile içimi soğutmadı benim.

Kendi elimle idam fermanımı geri çekiyordum.

İdam kesilmişti boynuma, hatta zincirler dolanmıştı da,

Ben çok geç fark etmiştim.

İdam tahtasında dokuz yıl asılı kaldım, da sesim çıkmadı

Elimden tutan güçlü üç tane melek vardı dayanağım.

Boynumdaki zincir bile umurumda değildi.

Zincirler parmaklarımdaki meleklere değince,

Hiç kimsenin hakkı yoktu meleklere dokunmaya.

Kır kızım bu zincirleri diye ‘ilahi güç’  seslendi vakit ‘gitme vakti’…

Sen kimsin, zulüm karşısında susuyorsundu.

Kırdım zincirleri, hem de öyle böyle değil

Bütün zincir halkaları etrafa saçıldı.

Saçılan zincir halkalarının değdiği yerler lav misali yakıp kavurdu.

Kavrulan toprakta  ot bitmedi.

Değdiği suların pınarları kurudu.

Dağlar yerle bir bütün halini aldı.

Sadece lavlarla dolu toprak kaldı.

O toprağa adım atanlarda kül oldu.

Birileri idam fermanı kesmeye çalışırken,

Birileri hayat kaynağı veriyordu da,

Kör  olan gözler göremedi,

Sağır olanlar işitemedi.

Lâl olanlar konuşamadı.

Canınızı uğruna vermek istediğiniz bile sizin değilmiş.

Aitim, ait dediğiniz bile sizin değilmiş.

Adalet ilahi adalet, vuku buldu.

İblislik bedavaya , insanlık paraya çevrildi.