Henüz 27 yaşında, “Belki bir sabah geleceksin / Lâkin vakit geçmiş olacak” dediğinde, aslında sadece bir şarkı bestelemiyordu. O, gecikmiş duyguların, yarım kalmış kavuşmaların ve insan kalbinin o tanıdık burukluğunun bestekârı oluyordu. Rast makamının zarif kıvrımlarında dolaşan bu eser, onun sanat yolculuğunun ilk adımı değil; aynı zamanda kaderinin de ince bir özeti gibiydi.

Ankara’nın sade sokaklarından İstanbul’un musikî iklimine uzanan hayatında, çocuk yaşta keşfedilen bir yetenek; disiplinle, yalnızlıkla ve derin bir iç dünyayla yoğruldu. Udun tellerine dokunduğunda, aslında kendi iç sesini titretiyordu. Kemanla başlayan yolculuğu, kendi iradesiyle seçtiği ud ile bir kimliğe dönüştü. O kimlik; ne tam gelenekti ne de bütünüyle yenilik… İkisi arasında kurulan zarif bir köprüydü.

Avni Anıl ile kurduğu dostluk, sadece iki sanatçının yakınlığı değil; iki ruhun aynı musikî dilinde konuşabilmesiydi. Üsküdar Musıkî Cemiyeti’nde Emin Ongan gibi bir üstadın dizinin dibinde yoğrulurken, aslında klasik formun içine kendi duygusunu nasıl yerleştireceğini öğreniyordu. Bu yüzden onun eserlerinde gelenek bir kalıp değil, yaşayan bir organizma gibi hissedilir.

Onun musikîsinde makamlar sadece teknik bir tercih değildir; bir ruh hâlinin tercümesidir. Nihavent’te bir akşam hüznü, Bûselik’te içten içe yanan bir sızı, Hicaz’da ise derin bir hasret gizlidir. Ve çoğu zaman Düyek usûlüyle akan ritim, dinleyeni fark ettirmeden kendi kalp atışına yaklaştırır.

Neşe Can onun sesinde vücut bulan eserleriyle, adeta Özışık’ın duygularına nefes olmuştur. “İçin için yanıyor” yalnızca bir şarkı değil; içten içe yanan, ama asla sönmeyen bir sevdanın ilanıdır. Nasıl ki Sadettin Kaynak denince Safiye Ayla, Selahattin Pınar denince Sabite Tur Gülerman hatırlanırsa; Özışık denince de Neşe Can’ın sesi bir gölge gibi onunla birlikte anılır.

Onun melodileri, yalnızca konser salonlarında değil; Yeşilçam filmlerinin sahnelerinde de yankı buldu. Menekşe Gözler, Taşralı Kız, Çiçekçi Kız ve Senede Bir Gün… Bu filmlerde onun müziği, görüntünün ötesinde bir duygu katmanı oluşturdu. Sahnedeki bakışlar, susuşlar ve vedalar; onun notalarıyla anlam kazandı.

Belki de onun sanatını en iyi anlatan eserlerden biri, “Unutmadım seni ben, unutmadım…” diye başlayan o derin yakarıştır. Ekrem Güyer’in ardından yazılan bir acının, Müzeyyen Güyer’in kalbinden süzülen sözlerin, Özışık’ın ellerinde karcığar makamında ölümsüzleşmesidir bu. Bu beste, sadece bir şarkı değil; yasın, sadakatin ve hatırlamanın musikîdeki en saf hâlidir.

Hayatı kısa sürdü. Gırtlak kanseri ile verdiği mücadele, onun sesini susturdu belki; ama notalarını asla… Londra’da geçirdiği ameliyat sonrası konuşamayan bir bestekârın, aslında en güçlü cümlelerini çoktan kurmuş olduğunu kim inkâr edebilir?

17 Nisan 1981 sabahı, Şekip Ayhan Özışık aramızdan ayrıldı. Ama bazı insanlar gitmez; sadece görünmez olurlar. Onun eserleri hâlâ bir radyonun eski frekansında, bir vapurun güvertesinde, bir akşamüstü yalnızlığında çalmaya devam ediyor.

Ve her 17 Nisan’da, zaman bir an durur gibi olur… Çünkü bazı bestekârlar ölmez; sadece susar. Ama onların suskunluğu bile, bir ömür sürecek kadar çok şey anlatır.

HABER MERKEZİ-