Baharın müjdecisi cemreler şubat ayında havaya, suya ve mart ayının başında, geçen hafta da toprağa düştü. Bahar yavaş yavaş kendini göstermeye başladı. Bademler tomurcuğa, başta beyaz olmak üzere rengârenk açmaya başladı. Boz topraklar, tepeler, dağlar yeşile büründü. Tabiatta bir uyanış, tatlı bir telaş var.

Çiftçilerimiz bağ, bahçe ve tarlalarındaki faaliyetlerine başladılar; yani kırsal uyandı. Şehirde yüksek apartmanların arasına sıkışmış ağaçlar ve çimler de uyandı. Parklarda; plastik tartan pistlerle, kaldırım taşları, beton veya asfaltla kuşatılmış küçük toprak parçalarında hayatlarını devam ettiren kırılan dallarına ve tekmelenen gövdelerine rağmen cefakârca hayata tutunan güller ve diğer bitkiler de uyandılar.

Peki biz insanlar bu uyanışın, bu coşkunun ne kadar farkındayız? Günlük uğraşlarımızdan, cep telefonunda sosyal medya kısa mesajlarından gözümüzü, gönlümüzü ayırıp çevremize bakabiliyor muyuz? Biz farkına varsak da varmasak da bahar gelmekte.

Bahar yeryüzünün bir şenliğidir. Bahar yalnızca bir mevsim değil; ruhların coştuğu, tabiatın uyanışa geçtiği, dünyadaki tüm canlıların yeniden şekillendiği; tabiatın, Yaratıcı ressamın fırça darbesiyle renklenen bir tuvalidir. Her yaprağın duruşu, her çiçeğin rengi ve kokusu, her kuşun ötüşü adeta muhteşem tabiat orkestrasının enstrümanlarıdır; muhteşem bir uyum içinde konserlerini verirler.

Bahar, tabiattaki her canlının uyanışının, yani bir mucizenin habercisidir. Bahar öyle bir zaman dilimidir ki rüzgârın dokunuşuyla yapraklar titrer, çiçekler tüm güzelliklerini sergiler, kuşlar daha içten ve neşeli şarkılar söyler, toprak tazelenir, derin bir nefes alır. Tabiat adeta uykusundan uyanmış bir kahraman gibi salınarak kendini gösterir. Bahar; dünyanın ve canlıların en parlak, en enerjik, en neşeli, en albenili hâlidir.

Bahar, insanın içindeki karanlıkları siler; tüm kederleri ve geçmişin yüklerini bir fırtına gibi savurur. Kalpten kalbe akan bir sevda, gözlerden süzülen umut ışıkları olur. Baharla uyanan her insan yeni bir başlangıç, yeni bir umut hisseder. Her adımda, her solukta tabiatın nabzını duyar. Bahar; insanı hayata bağlayan, yaşama sevincini artıran en güçlü duygudur. O, bazen bir gönülde yeniden doğan bir aşktır; her bakışta yeniden filizlenen bir umuttur.

Çocuklar baharda bambaşka duygu ve hislerle dolu bir dünyada yaşar; onların yüreği tabiatın en içten yapılmış bestelerini duyar. Üzerinde yürüdükleri toprağı, ciğerlerine çektikleri havayı veya içinde oynadıkları suyu; dereleri, balıkları, kurbağaları daha iyi hissederler. Çocuklara bu mevsimde verdiğimiz bitkiler, ellerine aldıkları çiçekler onlara yaşamın en taze hâlini sunar. Bahar, çocukların gülüşlerinin çiçeklerin kokusuna karışmasıdır.

Evet, biz farkında olsak da olmasak da bahar geldi ve geçecek. Çiçekler açacak, tomurcuk olacak ve solacak. Fidanlar ve çocuklar büyüyecek. Ve biz etrafımızda olan güzel şeylerin farkına varmadan bir bahar daha, bir yıl daha, belki de bir ömür geçireceğiz. “Time is running out.” Zaman hızla tükeniyor. Biz düşününce ekonomi düzelmiyor, hayat ucuzlamıyor.

O zaman bir saatliğine, bir günlüğüne kaygılarımızı bir kenara bırakıp yaşadığımız yerin tadını çıkaralım. Bu yıl ülke genelinde güzel bir yağış oldu. İmkânlar ölçüsünde eşimizi, çocuklarımızı, anne babamızı yani yakınlarımızı şehrin yüksek bir noktasına, bir tepenin veya bir dağın başına çıkaralım. Etrafımızı şöyle bir seyredelim. Derin bir nefes alalım; baharın, şehrimizin, ülkemizin farkına varalım.

Şimdi sözü şiire bırakalım, bakalım mısralar ne söyler.

HAMD

Küçük kuşların neşeli
Şarkılarıyla uyandım sabaha

Bulutlar gökyüzünde
Güneşe olmuşlar perde

Hava tertemiz ve serin
Rüzgâr hafiften esmekte

Her şey yerli yerinde
Hamdolsun Allah’a
Verdiklerine, vermediklerine

Rengârenk çiçeklere
Ağaçlara, çalılara, güllere
Boz toprağı yeşile boyayan otlara
Uyanan tabiata

Bahar bir lütuf
Hayat bir mucize

Şükürler olsun aldığımız nefese
Her saniyeye, her saate ve her güne

Yaşadığımız güzel şehre
Bize verilen her nimete

Rahman ve Rahim olana
Hamd olsun.
Dr. İsmail Bozkurt
14.03.2026 – San Antonio, Texas, USA