
Bazı insanlar vardır; isimleri nüfus kâğıtlarında yazılı olduğu için değil, insanların hafızalarında yer ettikleri için yaşarlar. Bazı soyadları vardır; yalnızca bir aileyi değil, bir şehrin geçmişini, hatıralarını, iyiliklerini ve kuşaklar boyunca aktarılan bir hizmet anlayışını temsil eder.
Demirci'de Akarsu soyadı da benim için böyle bir hikâyenin adıdır.
Bu yazı, bir haberin ardından kaleme alınmış sıradan bir değerlendirme değil. Yıllar içinde bizzat şahit olduğum, kimi zaman gülümseyerek dinlediğim, kimi zaman hafızamın bir köşesine not ettiğim, kimi zaman da hiç unutmadığım yaşanmışlıkların bir araya gelmesidir. Biraz geçmişe yolculuk, biraz vefa, biraz teşekkür, biraz da Demirci'nin insan yetiştirme kültürüne tutulmuş bir aynadır.
Öyle bir hikâye ki önce güldürüyor, birkaç saniye sonra düşündürüyor.
Demirci'de yıllardır anlatılan, fıkra gibi başlayan ama içinde bir dönemin sosyal hayatını, insan ilişkilerini ve memleketin kendine has gerçeklerini barındıran bir olay vardır.
Vaktiyle Demirci Belediyesi şoför alımı yapacaktır. Yılların şoförü olan baba, mesleğini oğluna da öğretmiş, oğlunun belediyede işe girerek bu mesleği memuriyet çatısı altında sürdürmesini istemektedir.
Sınavdan bir gün önce akşam yemeğinde aile sofraya oturur. Baba merakla sorar:
"Belediyeye evraklarını verdin mi?"
Oğlu cevap verir:
"Verdim baba."
"Eksiğin var mı, her şey tamam mı?"
"Yok baba, her şeyi tamamladım. Başkâtip Şener, eksiğin yok, yarın saat 09.00'da sınava geleceksin, dedi."
Baba, oğlunun ertesi gün yazılı sınava gireceğini öğrenince başlar nasihat etmeye. Tecrübeli şoförlüğü kadar Demirci'nin insanını da iyi tanımaktadır.
"Bak oğlum, bu belediye sınavlarında Demirci'nin akarsularını sorarlar. Dikkat et, şaşırma!"
Oğlan gayet kendinden emin:
"Ya baba, onu bilmeyecek ne var? Kum çektiğimiz Yeşildere, Serke Deresi, Yortan Deresi..."
Baba hemen müdahale eder:
"Len sus! Onlar deel! Hacı Doktor Mehmet Akarsu diyeceksin. Kızılay Başkanı, parti başkanı, eczacı Abdullah Akarsu diyeceksin. Kardeşleri var, Mustafa Akarsu avcı, biliyon demi?"
İşte böyle...
İlk dinleyişte insanı kahkahaya boğan bu olayın arkasında, Demirci'nin insan hafızasına kazınmış bir ailenin hikâyesi vardır.
Bu güzel anekdotun başkahramanı, Demirci Şoförler Odası Başkanlığı da yapmış, namıdiğer Takviyeli İrfan, merhum İrfan Arpacı'dır. Kendisini de bu vesileyle rahmetle analım.
Aslında bu fıkranın neden yıllardır anlatıldığını anlamak zor değil. Çünkü Demirci'de bazı insanlar vardır ki isimleri, yaptıkları hizmetlerle birer yerel hafıza unsuruna dönüşmüştür. Akarsu soyadı da bu hafızanın içerisinde kendisine yer bulmuştur.
HACI DOKTOR MEHMET AKARSU: BİR NESLİN ŞİFA KAPISI
Demirci'de bir dönem yaşayanlara "Hacı Doktor" dediğinizde kimin kastedildiğini bilmeyen pek az kişi çıkar. Asıl adı Dr. Mehmet Akarsu'dur.
Onun muayenehanesinden geçmemiş, hastalandığında kapısını çalmamış bir nesil var mıdır, doğrusu bilmiyorum. Ancak benim tanıdığım Demirci'de Hacı Doktor, yalnızca hastaları muayene eden bir hekim değildi. İnsanların derdini dinleyen, imkânı olmayanın elinden tutan, mesleğini insan hayatına dokunmanın bir vesilesi olarak gören bir insandı.
Fakir dostu olarak bilinirdi. Muayenelerinden ücret almadan ilgilendiği insanlar vardı. Kapısına gelenin cebine, makamına, mevkisine bakmadan hastasıyla ilgilenirdi.
Sevecen yüzü, insanı rahatlatan tavrı ve yardımseverliğiyle hafızalarda yer etti.
Bir doktorun arkasında bırakabileceği en kıymetli miras nedir?
Belki de yıllar sonra bile adının sevgiyle anılması, kendisinden şifa bulan insanların onu unutmayıp duasına dahil etmesidir.
Hacı Doktor'un Demirci'de bıraktığı miras tam da budur.
Bugün bile dini bayramların arefe günlerinde mezarlık ziyaretine giden, çocukluğunda onun muayenehanesinden geçmiş insanlar vardır. Kimi babasından, kimi annesinden öğrendiği bir geleneği sürdürür. Hacı Doktor amcalarının kabrine uğrar, bir Fatiha okur, duasını eder.
Aradan yıllar geçse de bazı iyiliklerin unutulmadığını gösteren bundan daha güzel bir örnek olabilir mi?
Benim de Hacı Doktor'la ilgili çocukluğuma uzanan ayrı bir hatıram var.
Kızılay Başkanlığı yaptığı yıllarda Demirci'ye gelen ilk tekerlekli sandalyelerden birini görme ve kullanma fırsatım olmuştu. O zamanlar henüz 6-7 yaşlarındaydım. Galvanizli saçtan yapılmış, bizim yanlık dediğimiz malzemeyi andıran gövdesinin üzerinde kırmızı büyük harflerle yazılmış bir ifade vardı:
"KIZILAY ARMAĞANIDIR."
O yazıyı hâlâ hatırlarım.
Cengiz Topel İlkokulu'nda okuduğum yıllarda bir süre kullanmak nasip olmuştu. Demirci'nin inişli çıkışlı sokaklarında tekerlekli sandalyeyle tanışmamın, çocukluk hafızamda böyle bir karşılığı vardır.
O sandalyenin üzerinde yalnızca Kızılay'ın armağanı değil, bir insanın yardım etme düşüncesinin somut karşılığı da vardı.
Hacı Doktor'un adını bugün hâlâ anmamın sebeplerinden biri de budur.
ABDULLAH AKARSU: BİR TELEFONUN, BİR TEŞEKKÜRÜN VE BİR GECENİN HATIRASI
Hacı Doktor'un oğlu Eczacı Abdullah Akarsu da babasının bıraktığı hizmet anlayışını farklı görevlerde sürdürmüş isimlerden biriydi.
Babadan devraldığı Kızılay Başkanlığı görevini yürüttü. Ardından siyasete girdi ve Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde Manisa Milletvekili olarak görev yaptı. Yakın zamanda kaybettiğimiz Abdullah Akarsu, Demirci'nin hafızasında farklı yönleriyle yer etmiş bir isimdi.
İlçede insanların iş sahibi olmasına, yuva kurmasına vesile olduğu anlatılan, milletvekilliği döneminde de Demirci için gayret gösteren bir siyasetçiydi.
Benim kendisiyle ilgili unutamadığım çok sayıda hatıram var. Bunlardan biri, belediyede görev yaptığım yıllarda yaşandı.
Demirci'nin o dönem köyü, bugün mahallesi olan Minnetler'de büyük bir yangın çıkmıştı. Yangın söndürülmüş, ekipler soğutma çalışmalarını sürdürüyordu. Ancak geride evleri ve yaşam alanları zarar gören, kışın soğuğuyla karşı karşıya kalmış çok sayıda insan vardı.
O sırada Abdullah Akarsu, Kızılay Başkanı sıfatıyla Ankara'dan beni aradı.
O yıllar bugünkü gibi değildi. Cep telefonlarıyla henüz tanışmamıştık. İletişim imkânları sınırlıydı. Masa telefonları üzerinden haberleşiliyor, ihtiyaçlar o günün şartlarında çözülmeye çalışılıyordu.
Görüşmemizin ardından belediyeden bir kamyon ayarladık. Gece yarısı Kızılay'daki görevliler harekete geçirildi. Yangından etkilenen vatandaşların ihtiyaçları için battaniyeler, çadırlar ve gıda paketleri hazırlanarak Minnetler'e sevk edildi.
O gece onlarca insanın soğukta ve çaresizlik içerisinde kalmaması için gösterilen gayrete yakından şahit oldum.
Bir telefon görüşmesinin ardından harekete geçen bu organizasyon, benim hafızamda Abdullah Akarsu'nun Demirci'ye olan bağlılığının somut örneklerinden biri olarak kaldı.
Aradan yıllar geçti. Fakat insan bazı geceleri unutmaz. Çünkü o gecelerde yalnızca bir olay yaşanmaz; insanların birbirine nasıl sahip çıktığı da görülür.
Bir başka hatıram ise benim açımdan çok daha kişiseldir.
Bir seçim öncesinde milletvekili adaylarının isimlerinin Resmî Gazete'de yayımlandığı, TRT ekranlarından da duyurulduğu geceydi.
Televizyonda ismimi duymamın üzerinden henüz beş dakika geçmişti ki telefonum çaldı.
Arayan Abdullah Akarsu'ydu.
Beni ilk arayan, tebrik eden insan olmuştu.
Söylediği sözler bugün bile kulağımda:
"Senin medeni cesaretini takdir ediyorum. Kendi çabanla bu mertebeye geldin. Aferin oğlum, yolun açık olsun. Bu işler kolay işler değildir."
Bazen insanın hayatında aldığı bir telefon, duyduğu birkaç cümle, yıllar boyunca unutamayacağı bir hatıraya dönüşür.
O gece benim için öyle oldu.
Bir insanın başarısını takdir etmek, hele bunu hiçbir beklenti taşımadan yapmak, az rastlanan bir inceliktir. Abdullah Akarsu'nun o telefonunu ve söylediklerini hiçbir zaman unutmadım.
Demirci'ye her gelişinde insanların hatırını soran, eczanesini Akıncılar Mahallesi'ne taşıdıktan sonra arka taraftaki odasında memleket meseleleri üzerine uzun sohbetler yaptığımız Abdullah Akarsu ile geçmişe dair çok şey konuştuk.
O sohbetlerde benimle paylaştığı, bugün belki de yalnızca benim notlarımda ve hafızamda kalan pek çok bilgi var. Bunlar, kendisiyle aramızda kalmış, yayımlanmamış sohbetlerin ve tecrübelerin bir parçasıdır.
İnsan yaş aldıkça anlıyor ki bir memleketin tarihi yalnızca kitaplarda, arşivlerde, resmi kayıtlarda yazmıyor. Bazen bir eczanenin arka odasında, iki insanın karşılıklı oturup yaptığı sohbetlerde de saklı kalıyor.
MUSTAFA AKARSU: BİR ESERLE HATIRLANMAK
Akarsu ailesinin bir diğer ismi Mustafa Akarsu...
Demirci'nin sosyal hayatında kendisine yer edinmiş, entelektüel yönüyle tanınan, iş hayatında sahada olmayı seven bir isimdir. Avcılık, hobileri arasında yer alır. Fakat Demirci açısından geride bıraktığı en somut hizmetlerden biri, Ticaret ve Sanayi Odası Başkanlığı döneminde hayata geçirilen hizmet binasıdır.
Yıllardır hizmet veren Demirci Ticaret ve Sanayi Odası'nın bugün kullanılan binası, Mustafa Akarsu'nun başkanlığı döneminde yapılmıştır.
Yönetimler değişir, başkanlar gelir geçer, koltuklar el değiştirir. Fakat bir dönemde ortaya konulan eser, kendisinden sonra gelenlerin de hizmet verdiği bir yapıya dönüşür.
İşte kalıcı hizmetin anlamı biraz da budur.
Bir kurumun başında bulunmak elbette önemlidir. Ancak o görevden ayrıldıktan sonra da insanların faydalandığı bir eser bırakabilmek, o dönemi hatırlatan ayrı bir değerdir.
Mustafa Akarsu'nun başkanlığı döneminde yapılan hizmet binası da Demirci'nin kurumsal hafızasında bu yönüyle yer almaktadır. Mustafa Akarsu denildiğinde Mustafa Temiz'in hafızasında kalan Radyo Halıkent günleridir.
O dönem ortalığı kasıp kavuruyorum, Sevgi Yağmuru diye bir program var ben sunuyorum, internet yaygın değil, sosyal medyasız, radyonun çektiği her yerde ve sadece masa telefonlarıyla iletişimin kurulduğu kısıtlılıkta bir dönem düşünün. Ben yayına girdiğim zaman, canlı yayın başladı dediğimde gelen o telefonların sayısı, birer birer telefonun zil sesiyle sayılırdı. Sosyal medya da kim DM atmış, kim beğeni yapmış , kaç erişim almış muhabbetleri yoktu. Herkes telefon eder, insanlar küçücük imkanlardan ve kısıtlılıklardan mutlu olmayı becerirdi.
İşe bu güzel akşamlarda, Mustafa Akarsu beni arardı. Onun Rafet El Roman'ın söylediği şarkısını istemesi hafızamda.
O melodilerin arasında sevgi yumağı oluştururduk yüreklerimizde. Rafet El Roman ve Mustafa Akarsu hangisi önüme çıksa ikisini aynı anda hatırladığım beynimde bir mihenk taşıdır.. Benim hayatımda belli yılların ve belirgin insanların çoğu hep bir şarkıyla kodlanmıştır. Şarkıyı duyduğumda o dönemler ve insanlar aklıma hemen düşüverir. Allah sağlıklı ömür versin kendisine, bu yazının hazırlığı sırasında aradım. Nefes alışından, konuşmasının o naifliğinden anladım ki uzun süredir görüşmüyoruz. Ve çok özlemişiz birbirimizi..Yazıyı bitirir bitirmez Rafet El Roman çalacağım Mustafa abi, esenlikler diliyorum. Ankara'ya selam olsun..
VE ŞİMDİ AYNI KOLTUĞA YENİ BİR AKARSU OTURUYOR
Gelelim bugüne...
Demirci Ticaret ve Sanayi Odası'nda seçimler tamamlandı. Tek listeyle gidilen genel kurulda İbrahim Akarsu, odanın yeni başkanı seçildi.
İbrahim Akarsu'yu benim hafızamda gençlik yıllarından kalan sakin görüntüsüyle hatırlıyorum. Mütevazı kişiliğiyle tanınan, işinin başında olan bir iş insanı.
Yanında bulunan yol arkadaşları da yaş ortalaması itibarıyla birbirine yakın, aynı kuşağın temsilcileri.
Ancak bu görevin zamanlamasına dikkat etmek gerekiyor.
Türkiye'nin ekonomik anlamda zorlandığı, işletmelerin ayakta kalma mücadelesi verdiği, istihdamın ve üretimin çeşitli sıkıntılarla karşı karşıya olduğu bir dönemde böyle bir sorumluluğu üstlenmek kolay değil.
İş dünyasının beklentileri var. Esnafın, üreticinin, sanayicinin, yatırımcının ve genç girişimcilerin çözüm beklediği meseleler var. Bir de bütün bunların yanında Demirci'nin kendine özgü ekonomik gerçekleri bulunuyor.
İbrahim Akarsu ve yönetimindeki yol arkadaşlarının omuzlarına aldıkları sorumluluk, yalnızca bir oda yönetimini devralmaktan ibaret değil.
Önlerinde bir geçmiş, ellerinde bir kurum, arkalarında da kendilerinden önce hizmet etmiş insanların bıraktığı birikim var.
Üstelik İbrahim Akarsu'nun oturduğu koltuğun da kendine özgü bir hikâyesi bulunuyor.
Çünkü o koltukta bir zamanlar amcası Mustafa Akarsu oturuyordu. Bugün İbrahim Akarsu'nun başkanlık görevini yürüteceği hizmet binası da amcasının başkanlığı döneminde yapılmıştı.
Yani bir bakıma yeni başkan, amcasının döneminde kazandırılan binada, onun da kullandığı koltuğa oturmuş oldu.
Bu durumun kendisi bile başlı başına bir hafıza fotoğrafı.
Bir tarafta geçmişten gelen hizmetler, diğer tarafta yeni bir dönem ve yeni sorumluluklar...
BİR SOYADINDAN DAHA FAZLASI: HATIRALAR, HİZMETLER VE VEFA
Şimdi biraz daha geriye, Akarsu ailesinin Demirci'deki geçmişine bakalım.
Dedesinin adı gönüllerde yaşamaya devam ediyor. Demircililer onun hatırasını yaşatmak amacıyla adına bir cami yaptırarak ismini gelecek kuşaklara taşımış.
Babası Abdullah Akarsu, geride bıraktığı hizmetler ve hoş sedasıyla hatırlanıyor. Demirci'de adı bir tören alanına verilen ismiyle yaşatılıyor.
Amcası Mustafa Akarsu ise bugün İbrahim Akarsu'nun başkanlık görevini yürüteceği odanın hizmet binasını yaptıran isim olarak kurumsal hafızada yerini almış.
Ve şimdi ailenin yeni kuşağından İbrahim Akarsu, aynı kurumun yönetimini devralıyor.
Elbette bir soyadı taşımak, geçmişte yapılan hizmetlerin otomatik olarak devam edeceği anlamına gelmez. Her yeni dönem kendi emeğini, kendi sınavını ve kendi sorumluluğunu beraberinde getirir.
Ancak geçmişten gelen güzel hatıralar, yeni dönemin başlangıcında insana önemli bir sorumluluk da yükler.
İbrahim Akarsu'nun önünde şimdi kendi dönemini oluşturmak, kendi hizmetlerini ortaya koymak ve kendi adını Demirci'nin hafızasına kazımak gibi bir yol var.
Dilerim ki kendisi de bu sorumluluğun hakkını verir. Dilerim ki Demirci'nin ticaretine, sanayisine, üretimine ve istihdamına katkı sağlayacak güzel işlere imza atar.
Yolu açık olsun.
İNSANIN ARDINDAN NE KALIR?
Bu yazıyı kaleme alırken zihnimden geçen en önemli soru bu oldu.
İnsan bu dünyadan göçtüğünde geriye ne bırakır?
Malı, mülkü, makamı, unvanı mı?
Yoksa bir hastanın duasını, bir yangınzedeye ulaştırılan battaniyeyi, bir gencin başarısı için edilen güzel bir tebriği, bir kuruma kazandırılan binayı ve bayram sabahı mezarına uğrayan ona fatiha okuyan insanların gönlündeki sevgiyi mi?
Bence cevap çok açık.
İnsan, en çok dokunduğu hayatlarda yaşamaya devam ediyor.
Hacı Doktor Mehmet Akarsu'nun kabrine bayram arefelerinde gidip dua eden insanlar bunun göstergesi. Abdullah Akarsu'nun Minnetler'deki yangın gecesinde ihtiyaç sahipleri için gösterdiği gayret, benim hafızamda hâlâ canlı. Bana söylediği birkaç güzel cümle de öyle...
Mustafa Akarsu'nun yaptırdığı hizmet binası, yıllar sonra başka bir başkanın hizmetine ev sahipliği yapıyor.
İşte ahde vefa dediğimiz şey biraz da budur.
Geçmişte yapılan iyilikleri unutmamak, hizmet edenleri hayırla anmak, kendisinden önce emek verenlerin hakkını teslim etmek...
Demirci'de anlatılan o meşhur fıkraya dönelim.
Takviyeli İrfan'ın oğluna belediye sınavı öncesinde verdiği akarsu tavsiyesi, yıllar geçse de insanları güldürmeye devam edecek. Ama o fıkranın içerisinde saklı olan gerçek, aslında bir ilçenin insan hafızasına dair çok şey anlatıyor.
Demirci'nin akarsuları yalnızca derelerden ibaret değilmiş meğer. Bazen bir doktorun şifasında, bazen bir eczacının yardımında, bazen bir iş insanının bıraktığı eserde, bazen de yeni bir başkanın üstlendiği sorumlulukta akıp gidiyormuş.
Bu vesileyle bu dünyadan göçen tüm Akarsuları, başta Hacı Doktor Mehmet Akarsu, Abdullah Akarsu ve merhum aile büyükleri olmak üzere rahmetle anıyorum.
Yaşayanlara selam, sağlık ve esenlik diliyorum.
İbrahim Akarsu'ya ve yönetimindeki arkadaşlarına da yeni görevlerinde başarılar diliyorum.
Dede gönüllere girmiş, baba hoş seda bırakmış, amca bir eser kazandırmış...
Şimdi sıra yeni nesilde.
Allah selamet versin. Akarsu soyadı, Demirci'nin hafızasında ve hizmet yolculuğunda akmaya devam etsin.
19 Kasım 2026
Mustafa Temiz
