Değerli Okurlarımız,

Mutlaka gözünüze çarpıyordur. Son günlerde televizyonlarda içme suyu arıtma cihazı reklamları yoğun şekilde yer almakta; sokaklarda da bu ürünlerin tanıtımlarına sıkça rastlanmaktadır. Bu durum, Türkiye’de çeşmelerden akan suyun kalitesine ilişkin tartışmaları yeniden gündeme getirmekte; vatandaşları içme suyunu damacanalarla satın almaya ya da ev tipi arıtma cihazlarıyla çözüm aramaya yönlendirmektedir.

Su, yalnızca biyolojik bir ihtiyaç değil; aynı zamanda anayasal bir hak ve modern kent yaşamının en temel göstergelerinden biridir. Ancak bugün şehirlerimizde musluğu her açtığımızda, karşımıza sadece klor kokulu bir “kullanma suyu” değil, aynı zamanda çözülmesi gereken büyük bir ekonomik ve sosyal denklem çıkmaktadır.

Şebeke suyuna duyulan güvensizlik, haneleri her ay iki farklı su faturası ödemek zorunda bırakırken; arka planda milyarlarca liralık ambalajlı su sektörünü ve hızla büyüyen arıtma cihazı pazarını beslemektedir. Vatandaşın temiz suya ulaşmak için kendi bütçesinden ödemek zorunda kaldığı bu ek maliyet, aslında altyapı, belediyecilik ve yerel yönetim politikalarındaki yapısal sorunları da gözler önüne sermektedir.

Bu konuyu ekonomik ve sosyal yönleriyle, ayrıca belediye hizmetleriyle ilişkisi bakımından değerlendiren bir yazı dizisi hazırladık.

Üç bölümden oluşacak bu yazı dizimizde:

• İlk bölümde; hanehalkı bütçesine binen ve “gizli su vergisi” olarak adlandırabileceğimiz görünmez maliyeti ile bireysel çözümlerin (arıtma cihazlarının) yol açtığı dolaylı su israfını,

• İkinci bölümde; belediyelerin bıraktığı boşlukta büyüyen, plastik ve akaryakıt fiyatlarına endeksli milyarlarca liralık ambalajlı su sektörünün ekonomik dinamiklerini,

• Üçüncü ve son bölümde ise; bu zorunlu tüketimin ülkemize yüklediği çevresel maliyetleri, lojistik yükleri ve yerel yönetim anlayışına ilişkin çıkarımları ele alacağız.

Keyifli okumalar dileriz.