1997 yılından bu yana Devlet Bahçeli liderliğinde şekillenen Milliyetçi Hareket Partisi (MHP), Türk siyasetinde kendine özgü bir iç işleyiş modeliyle dikkat çekmektedir. Bu süreçte Bahçeli ile birlikte siyaset yapan pek çok ismin zamanla yollarını ayırdığı ya da farklı pozisyonlara savrulduğu bilinmektedir. Elbette benzer ayrışmalar her siyasi partide yaşanabilir; ancak MHP’deki ayrışmaların en belirgin özelliği, kopuşların çoğunlukla kalıcı olmasıdır.

Bu durum, partinin lider merkezli yapısının ne derece güçlü olduğunu ortaya koymaktadır. Ayrılanların büyük kısmı farklı siyasi kulvarlara yönelirken, bir kısmı ise kenarda bekleyerek yeniden görev tevdi edilmesini umut etmektedir.

Son dönemde kamuoyuna yansıyan İzzet Ulvi Yönter hadisesi, MHP’nin iç dengelerini anlamak açısından dikkat çekici bir örnek sunmaktadır. Bahçeli’ye yakınlığıyla bilinen, son yıllarda parti söyleminin şekillenmesinde aktif rol alan Yönter’in çeşitli iddialarla gündeme gelmesi ve ardından yaşanan gelişmeler, yalnızca bireysel bir tasarruf olarak değil, sistemsel bir refleks olarak da değerlendirilebilir.

İzzet Ulvi Yönter’in istifasının hemen ardından İstanbul İl Başkanı ile birlikte 39 ilçe teşkilatının görevden alınması ve seçim işlerinden sorumlu Genel Başkan Yardımcıları Semih Yalçın ve Fethi Yıldız koordinasyonunda sürecin yeniden yapılandırılması, meselenin yalnızca bireysel bir ayrılık olmadığını açıkça göstermektedir.

Bu adım, İstanbul’da yapılacak il ve ilçe kongreleri ile birlikte kurultay delegasyonunun da büyük ölçüde yenileneceğine işaret etmektedir. Dolayısıyla ortaya çıkan tablo, İstanbul teşkilatı üzerinden şekillenen bir güç alanına doğrudan müdahale edildiğini göstermektedir.

Buradan hareketle şu tespiti yapmak mümkündür: İzzet Ulvi Yönter’in, özellikle İstanbul başta olmak üzere bazı illerde kurultay delegeleri üzerinde belirleyici bir etki alanı oluşturduğu değerlendirilmiş; bu durumun ileride doğurabileceği muhtemel güç yoğunlaşmasını bertaraf etmek adına önleyici bir adım atılmıştır.

MHP’de dikkat çeken en önemli unsurlardan biri, teşkilatlar üzerinde hiçbir ismin kalıcı ve bağımsız bir güç odağı hâline gelmesine izin verilmemesidir. Parti içinde zaman zaman yaşanan çekişmelerin tamamen ortadan kaldırılmaması, aksine belirli bir gerilim hattının korunması; milletvekilleriyle parti taşra yönetimlerinin çatışmalı hâli, teşkilatların merkezden kopmasını engelleyen bir unsur olarak değerlendirilebilir.

Meral Akşener’in MHP içerisindeki muhalif hareketi ve noter kanalıyla toplanan kurultay imzalarına rağmen sürecin mahkeme kararlarıyla sonuçsuz kalması, Bahçeli’nin siyasi ve kurumsal gücünü gösteren en çarpıcı örneklerden biri olmuştur.

Bu vesileyle dikkat çekici bir hususu da özellikle vurgulamak gerekir: İzzet Ulvi Yönter ile Müsavat Dervişoğlu arasında, Devlet Bahçeli ile kurdukları ilişki bakımından önemli benzerlikler bulunmaktadır. Her iki isim de Bahçeli’ye son derece yakın olmuş, güven ilişkisi içerisinde siyaset yapmışlardır.

Ancak yolların ayrıldığı nokta, bu ilişkinin nasıl sonlandığıdır. Yönter için süreç daha çok parti içi dengeler çerçevesinde şekillenmiş ve istifa ile sonuçlanmıştır. Buna karşılık Dervişoğlu, Meral Akşener öncülüğündeki harekete kendi iradesiyle katılarak MHP’den gönüllü bir kopuş gerçekleştirmiştir.

Tüm bu gelişmeler birlikte değerlendirildiğinde ortaya çıkan tablo nettir: MHP’de tek ve tartışmasız güç merkezi Devlet Bahçeli’dir. Bu model, alternatif güç odaklarının oluşmasına izin vermeyen, teşkilatları merkezde tutan ve kontrollü gerilim üzerinden denge sağlayan bir yapıyı ifade etmektedir.

MHP’de siyaset, yükselmenin değil; dengeyi bozmadan var olabilmenin sanatıdır. Ve bu sanatın tek ustası Devlet Bahçeli’dir.

10 Nisan 2026

Ahmet Orhan