İktidarın Göremediği Tehlike: Kendi Tabanını da Kaybediyor! / Mustafa Temiz Yazdı...

Düne kadar en sert eleştirileri bile göğüsleyerek iktidarı savunanların bugün susmayı tercih etmesi, üzerinde uzun uzun düşünülmesi gereken bir gelişmedir.

İktidarın Göremediği Tehlike: Kendi Tabanını da Kaybediyor! / Mustafa Temiz Yazdı...


Ekonomik başarısızlıklar bir şekilde sineye çekilebilir. Yanlışlar, eksikler, hatta kimi zaman büyük hayal kırıklıkları da unutulabilir. Ancak adalet duygusunun yaralandığı, hukuka güvenin sarsıldığı ve insanların özgürlük alanlarının daraltıldığı bir ülkede hiçbir siyasi iktidar sonsuza kadar ayakta kalamaz.

Bu millet bugüne kadar çok şey gördü, çok şey yaşadı. Ekonomik krizleri gördü, hayat pahalılığını yaşadı, yanlış politikaların bedelini ödedi. Kimi zaman sabretti, kimi zaman itiraz etti ama bütün bunları bir şekilde sineye çekti.

Ne var ki son dönemde yaşananlar, artık sıradan bir siyasi tartışmanın, ekonomik başarısızlığın ya da iktidar-muhalefet çekişmesinin çok ötesine geçti.

Öyle bir noktaya gelindi ki yıllarca AK Parti'yi savunan, Recep Tayyip Erdoğan'ın siyasi yürüyüşüne gönülden destek veren, her koşulda iktidarın yanında duran insanlar bile kendi kendilerine sorular sormaya başladı.

Daha da önemlisi, bu sorulara cevap vermekte zorlanıyorlar.

Düne kadar en sert eleştirileri bile göğüsleyerek iktidarı savunanların bugün susmayı tercih etmesi, üzerinde uzun uzun düşünülmesi gereken bir gelişmedir.

Çünkü bazen sessizlik, söylenebilecek en ağır sözden daha fazla şey anlatır.

FON SKANDALI BİRİKEN ÖFKENİN SON DAMLASI OLDU

Son dönemde gündeme gelen fon soruşturması ve ortaya çıkan iddialar, toplumdaki güven duygusunu derinden sarstı.

Henüz bütün yönleriyle aydınlatılması ve yargı sürecinin tamamlanması gereken bu dosya, yalnızca ekonomik bir tartışma olarak görülemez. Kamuoyunda oluşan soru işaretleri, siyasi sorumluluk tartışmaları ve güven bunalımı, meselenin çok daha geniş bir alana yayıldığını gösteriyor.

Bu olay, yıllardır toplumun önüne gelen ve büyük tepki çeken pek çok tartışmayı bile gölgede bırakabilecek ölçüde ağır bir siyasi güven krizine dönüştü.

Çünkü mesele yalnızca para değil.

Mesele, kimin neye güvendiği, kimin hangi imkânlara sahip olduğu ve vatandaşın alın teriyle kurduğu hayat karşısında kendisini ne kadar güvende hissettiğidir.

Bir dostumuzla memleketin gidişatını konuşurken yaptığı tespitler dikkatimi çekti. Ta ilk günden bugüne kadar Recep Tayyip Erdoğan  ve AK Parti için çalışan ve oy veren bu dostumuz samimi, sert ve üzerinde düşünülmesi gereken değerlendirmeler yaptı.

Şöyle diyordu:

"Artık toplumun karşısına çıkarabileceğimiz tek büyük başlık savunma sanayisi gibi görünüyor. Çünkü anlatacak başka başarı hikâyesi bulmakta zorlanıyoruz. Ama savunma sanayisi ne kadar önemli olursa olsun, vatandaşın mutfağındaki yangını söndüremez.

SİHA'lardan yahni, dronlardan çorba olmaz. Otoyollar patatesin, soğanın yerini tutmaz. Bunların kıymetini inkâr etmiyoruz ama vatandaşın karnı sloganla doymuyor."

İşte meselenin tam da burası!

Savunma sanayisindeki gelişmeler elbette önemlidir. Türkiye'nin bu alanda ilerlemesi, üretmesi ve ihracatını artırması hepimiz için gurur kaynağıdır.

Ancak bir ülkenin kalkınması, yalnızca savunma sanayisindeki başarılarla ölçülemez.

İnsanların cebine giren para, mutfağındaki tencere, çocuğunun eğitimi, emeklinin geçimi ve gençlerin geleceğe dair umutları da en az savunma sanayisi kadar önemlidir.

Savunma sanayisi ihracatımızın 11 milyar dolar seviyesinde olduğu ifade ediliyor. Oysa Vestel'in yıllar önce tek başına 2,5 milyar dolarlık ihracat gerçekleştirdiği hatırlatılıyor.

Bu rakamlar üzerinden yapılacak tartışmanın kendisi bile Türkiye'nin üretim, sanayi ve ihracat politikalarının ne kadar geniş bir perspektifle ele alınması gerektiğini gösteriyor.

Savunma sanayisiyle gurur duyalım ama ekonomideki bütün sorunları bunun arkasına saklamayalım.

Bir ülkenin vatandaşına vereceği en büyük güvence, yalnızca güçlü silahlar değil; güçlü hukuk, güçlü ekonomi ve adil bir düzendir.

Dostumuzun bir başka tespiti ise çok daha çarpıcıydı:

"Alanımız daraldıkça başkalarının alanlarına giriyoruz. Hukuk üzerinden insanların yaşam alanlarına müdahale ediyoruz. İnsanları kızdırıyoruz ama bunun farkında değiliz. Kendi yanımızda olduğunu düşündüğümüz insanları bile bizden uzaklaştırıyoruz."

Asıl tehlike burada başlıyor.

Siyaset, rakibini yenmek için yapılır. Rakibini susturmak, etkisizleştirmek ya da toplumsal hayatın dışına itmek için değil.

Hukuk, iktidarın siyasi ihtiyaçlarına göre şekillendirilecek bir araç değildir. Adalet, yalnızca iktidara yakın olanların değil, herkese eşit mesafede durması gereken ortak güvencedir.

İnsanların hukuka güvenmediği bir ülkede ekonomik göstergelerin tek başına anlamı kalmaz.

Çünkü vatandaş yalnızca geçim derdi yaşamaz; yarın başına ne geleceğini de düşünmeye başlar.

Bugün Türkiye'de gündemin önemli bir bölümü neden hukuk üzerinden şekilleniyor?

Neden siyasi tartışmaların merkezinde ekonomi, eğitim, üretim, istihdam ve gelecek yerine adli süreçler, soruşturmalar, davalar ve siyasi müdahale iddiaları bulunuyor?

Siyaset, adeta Adalet Bakanlığı üzerinden dizayn ediliyor algısının yerleşmesi bile başlı başına ciddi bir sorundur.

Bir ülkede adaletin tarafsızlığına ilişkin tartışmalar bu kadar büyümüşse orada artık yalnızca muhalefetin değil, iktidarın da kendisini sorgulaması gerekir.

Çünkü hukuk güvenliği, iktidar değiştiğinde kimin ne yaşayacağının değil, bugün herkesin hangi güvencelere sahip olduğunun meselesidir.

AK Parti'nin iktidara gelişinde ekonominin belirleyici rol oynadığını kimse inkâr edemez.

2001 krizinin ardından vatandaş değişim istedi. Yoksulluk, işsizlik, istikrarsızlık ve siyasi yorgunluk, seçmenin tercihini belirledi.

AK Parti, ekonomik iyileşme ve istikrar beklentisiyle büyük bir toplumsal destek kazandı.

Şimdi aynı ekonomi, iktidarın en büyük kırılganlık alanlarından biri hâline geldi.

Yıllardır biriken hayat pahalılığı, gelir adaletsizliği, emekli maaşları, asgari ücret ve alım gücündeki erime, toplumun geniş kesimlerinde ciddi bir memnuniyetsizlik oluşturuyor.

Maaşlara yapılacak düzeltmelerle, geçici ekonomik iyileştirmelerle bu tablonun değişeceğini düşünmek büyük yanılgıdır.

Vatandaşın cebine birkaç kuruş koyup siyasi güveni yeniden inşa edemezsiniz.

Çünkü kaybedilen yalnızca alım gücü değil, güven duygusudur.

2002'de ekonomi üzerinden iktidara gelen bir siyasi hareket, bugün yine ekonomi üzerinden iktidarı kaybetme riskiyle karşı karşıya.

Üstelik bu defa mesele yalnızca ekonomi de değil.

Siyasi iktidarlar yıllarca kutuplaşmayı bir yönetim stratejisi olarak kullandı.

Bir kesimi diğerine karşı konumlandırdı. Seçmenini karşıtlık üzerinden konsolide etti. Her eleştiriyi siyasi saldırı, her itirazı düşmanlık olarak değerlendirdi.

Ancak bugün ortaya çıkan tablo farklı.

Artık yalnızca muhalif kesimlerde değil, iktidarın kendi tabanında da ciddi bir sorgulama yaşanıyor.

Düne kadar iktidarı savunan insanlar, bugün savunmakta zorlandıkları gelişmelerle karşı karşıya.

Kendi seçmeninin vicdanıyla çatışan bir siyasi dil, zamanla kendi tabanını da tüketir.

Daha da önemlisi, bir zamanlar karşı cephede gördüğü insanlarla aynı soruları sormaya başlayan seçmen kitlesi ortaya çıkar.

İşte siyasi çözülme tam da böyle başlar.

İktidar, yıllardır karşısında gördüğü kesimleri bir arada tutan öfkeyi yönetebildi. Fakat bugün kendi uygulamalarıyla farklı toplumsal kesimleri aynı itiraz noktasında buluşturuyor.

Bu, siyasetin en tehlikeli kırılma anlarından biridir.

Çünkü bir siyasi hareketin karşısında yalnızca muhalefet varsa mücadele edebilir. Ancak kendi seçmeninin vicdanıyla da karşı karşıya kalmışsa artık sorun çok daha derindir.

Belki de en dikkat çekici değişim, seçimlerin anlamında yaşanıyor.

Eskiden vatandaş sandığa giderken adayları, partileri, vaatleri ve projeleri değerlendirirdi.

Bugün ise toplumda giderek büyüyen bir başka soru var:

"Bu iktidar devam etmeli mi, etmemeli mi?"

Siyasi rekabetin bir tercih yarışından çıkıp bir hesaplaşma atmosferine sürüklenmesi, ülke adına son derece tehlikelidir.

Seçim, intikam alma ya da öç çıkarma alanı değildir. Sandık, millet iradesinin tecelli ettiği yerdir.

Ancak vatandaşın önüne sürekli yeni gerilimler, yeni kutuplaşmalar ve yeni siyasi hesaplaşmalar konulursa seçmenin tercihi de doğal olarak değişir.

Bir noktadan sonra seçmen, "Hangi parti daha iyi yönetir?" sorusunu bir kenara bırakıp "Bu gidişat değişmeli" düşüncesine yönelebilir.

İşte o zaman siyasi iktidarın yıllardır güvendiği bütün hesaplar boşa çıkabilir.

Çünkü seçmen, bir partiden vazgeçtiğinde mutlaka başka bir partinin bütün politikalarını benimsemiş olmaz.

Bazen yalnızca mevcut yönetimin değişmesini ister.

Bugün toplumda büyüyen tehlike tam da budur.

"AK Parti'ye vermeyeyim de kime verirsem vereyim" düşüncesinin yaygınlaşması, herhangi bir siyasi partinin seçim başarısından çok daha büyük bir siyasi kırılmaya işaret eder.

İktidar hâlâ bu süreci tersine çevirebileceğini düşünüyor olabilir.

Ancak bunun yolu yeni siyasi hamleler, yeni polemikler, yeni hedef göstermeler ya da günü kurtaracak ekonomik düzenlemeler değildir.

Önce insanların özgürlük alanlarına saygı duyulmalı.

Hukuka güven yeniden tesis edilmeli.

Adaletin kişilere, makamlara ve siyasi aidiyetlere göre değişmediği gösterilmeli.

Ekonomi, propaganda cümleleriyle değil, vatandaşın hayatında hissedilen gerçek iyileşmelerle düzeltilmeli.

Ve en önemlisi, iktidar kendi seçmeninin de kendisini eleştirebileceğini kabul etmeli.

Çünkü demokrasi, yalnızca iktidarı destekleyenlerin alkış tuttuğu bir rejim değildir.

Eleştirenin de, itiraz edenin de, farklı düşünenin de kendisini güvende hissettiği bir düzendir.

Bugün iktidarın önündeki en büyük tehlike muhalefetin gücü olmayabilir. Belki de asıl tehlike, yıllardır kendisine destek veren insanların artık eskisi gibi düşünmemesidir.

Siyasette bazen en büyük yenilgi, sandıkta kaybetmeden önce insanların gönlünde kaybetmektir.

Ve unutulmamalıdır.

Bir iktidar muhalefetin eleştirileriyle yıpranabilir. Ama kendi seçmeninin vicdanında savunulamaz hâle gelmişse orada artık çok daha büyük bir sorun vardır.

Sandık günü geldiğinde bunun hesabını ne sloganlar verir ne de geçmiş başarıların hatırası...

Son sözü yine millet söyler.

Çünkü hiçbir siyasi iktidar, milletin sabrını sonsuz bir siyasi sermaye sanmamalıdır.
Kayyum mekanizmasını rakiplerinde deneyen iktidar bu kez kendilerinin yerine ülkeyi yönetecek kayyumu da gider ayak milletin güçlü iradesiyle sandıktan çıkınca görebilecektir.


Sandık güvenliği konusunda da yine bu millet sandığın üstünde yatar, iradesine sahip çıkar..
Kaybettikleri seçimi iptal edip, yeniden seçim için her türlü yöntemi keşfedip, uygulamayı siyasallaşmış devletin en güvenilmesi gereken YSK 'sına bile yeni seçim yapılmasını lehine  çevirten iktidar, İstanbul'da ne yaşadı ise Cumhurbaşkanlığı seçiminde de aynısını yaşarsa ben şaşırmam...
Sokakta vatandaşın ağzından çıkan feryatlar ve şikayetler artık şu fon işinden sonra büyük harflerle çıkıyor.. Sabır bitince korku, endişe de bitmiş durumda.
Bu durum iktidar için hiçte iç açıcı değil..
18 Kasım 2026
Mustafa Temiz

Güncelleme Tarihi: 18 Kasım 2026, 17:09
YORUM EKLE