Kelimelerin Bittiği Yerde Başlayan Hesaplaşma
Ne demek lazım size, bilmiyorum. Gerçekten kelimelerin tükendiği bir yerdeyim ama yine de yazıyorum. Çünkü bazı hikâyeler susarak değil, ancak yüzleşerek taşınır. Bu bir köşe yazısı değil sadece; bir kırılma anının, bir ömrün birikmiş yükünün dışa vurumu.
Evet, insani olarak yakışmayan, belki de hiçbir gerekçeyle savunulamayacak bir davranış yaptım. Ama şunu inkâr edemem: Bu bir anlık öfke değil, yılların tortusuydu. Kendimce tüm çocukluğumun acısını aldım. Sadece kendi payıma düşeni değil, şiddeti asla hak etmeyen annemin suskunluğunu da yüklenerek yaptım bunu. Rezil etmek denen şeyi, hiç beklemediğiniz bir oyunun içinde gerçekleştirdim. Belki de ilk kez sahne sizin değildi.
Benim vicdanıma göre hak ettiniz. İçim soğudu artık. Bu cümle bile başlı başına bir trajedi aslında. Çünkü bir evlat için en büyük yıkım, babasına karşı hiçbir şey hissetmemektir. Ne sevgi, ne saygı… Bir hiçlik.
Ağlamakla dolu bir çocukluk bıraktınız bize. Birinci sınıf öğrencisiyken öğretmenimiz olmanız gerekirken, evde şiddetin faili oldunuz. Ne çocukluğumu hatırlıyorum ne gençliğimi. 90’larda televizyonumuz olmadı belki, ama asıl eksik olan bir ekran değil, insanca bir yaşam hissiydi. Siz başkalarının hayatını yükseltirken, evdeki bizi hep yere çaldınız.
İstemediniz bizi… Ya da biz sizin istediğiniz çocuklar olamadık. Değersizleştirdiğiniz ruhlarımız iyileşmedi. Yıllar geçti, yanlış evliliklerle daha da derinleşti o değersizlik. Şimdi soruyorum: Hata kimdeydi? Sahiplenilmeyen evlatta mı, sahiplenemeyen babada mı?
“Evlat canından bir parçadır” derler. Peki o can hiç mi sızlamadı sizde? Nice anne babalar gördüm; son kez görmek için canını verecek olan. Siz ise bir kaşık suda boğacak kadar uzak kaldınız.
Bu sözler başkasına ait değil. Birebir benim ağzımdan döküldü. Yaptığım yanlışların sorumluluğu da bana ait. Bugün olsa, evet, yapmazdım. Geri dönüşü olmayan bir devlet mücadelesine sürüklemezdim sizi. Ama artık geri dönüş yok.
Belki de bu, bakılmayan anne ve babanın ahıdır. Ya da bir çocuğun, sonunda konuşabilmesidir.
04 Nisan 2026
Bahar Çelik