Millet ittifakının sloganı kulağa çok hoş geliyor;

“Birleşe birleşe kazanacağız.” 

Yüce dinimiz İslamiyet de “birlikte rahmet, ayrılıkta azap vardır “ demiyor mu?

Dolaysıyla hepimize daha da bir hoş geliyor.

Söz konusu yaptığımız sloganın arka planına birlikte bir göz atalım.

Yaşadığımız seçim sürecinde bu birleşmelerle ilgili milyonlarca insanın kafasında soru işaretleri var.

Sorulardan örnek vermek gerekirse;

Nasıl bir birleşme?

Kimlerle birleşme?

Hangi şartlarda ve hangi oranlarda birleşme?

Sorularını ve daha fazlasını sıralamak mümkündür.

Salt büyümek için önümüze gelen ile birleşme anlamlı olmaz herhalde, değil mi?

Her büyümenin kazanmanın yolunu açacağını düşünürsek hatalı davranmış oluruz. İhtimaller arasında kaybetmenin de varlığını kabul etmemiz gerekir. Başka bir deyişle her büyüme başarıyı getirmeyebilir.

Seçimler söz konusu olunca, sandığa “büyümüş” olarak gömülmekte var!

Netice itibariyle, başarı doğru birleşme ve doğru büyüme ile gelir.

Birleşme deyince bir diğer önemli soru da “kime veya neye karşı birleşme” konusudur.

Konu tam da buraya gelmişken sizlerle yakın siyaset tarihimizde kısa bir yolculuk yapalım.

Yıl1994...

Recep Tayyip Erdoğan Refah Partisi İstanbul Büyükşehir Belediye Başkan adayı...

Merkez sağ iki partiyle seçime giriyor ve %38 oyu paylaşıyorlar.

Aynı şekilde merkez solda iki partiyle seçime giriyor onlar da %32 oyu bölüşerek alıyorlar.

Refah partisinin adayı Erdoğan böylece %25 oy alarak seçimi kazanıyor.

O günden başlayarak tam 25 yıl İstanbul’u yönetiyor.  Yanı sıra Ankara’da da hemen hemen aynı tablo var!

İ.Melih Gökçek de %27 ile Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığını kazanıyor.

Geçmişe bugünden bakınca “birleşememenin ve büyüyememenin cezası” diyebiliriz.

Devam edelim yolculuğumuza...

1995 Milletvekilliği Genel Seçimi sonrası partilerin sandalye dağılımı:

RP 158, ANAP 132, DYP 135, DSP 76 CHP 49.

Refah Partisi %21,4 ile merkez sağın iki kavgalı partisi arasından sıyrılıp birinci parti oluyor.

Birleşememenin tarihi bir sonucu daha değil mi? 

Yazımın başında sıraladığım sorulara tekrar dönelim. Kimler birleşecek?

Nasıl birleşecek?

Hatta niçin birleşecek?

O günün siyasi ortamında Refah Partisi, karşısında birleşilmesi gereken bir tehdit miydi?

Bu soruya ben cevap vermeyeceğim...

Cevabı siz değerli okuyucularıma bırakıyorum.

Amacım sizleri Ülke tarihimizi temelden etkileyen bu konu üzerinde düşünmeye davet etmek.

O gün merkez sağ da çok konuşulan birleşme sağlanabilseydi her şey çok farklı olabilirdi.

Devlet tecrübesi ile öne çıkan liyakat sahibi ANAP adayı İlhan Kesici merkez sağın tek adayı olarak seçime girer ve zorlanmadan kazanırdı. 

Sonuçta Erdoğan dönemi hiç yaşanmamış olurdu. Farkındaysanız merkez sağın birleşmesinden bahsediyorum.

Merkez sağ kendi arasında ve merkez solda kendi arasında birleşebilirdi.

O gün, bugün yaşananlara benzer bir birleşmeden yani sağ ile solun çapraz birleşmesi zaten düşünülmezdi. 

Kazanmak için doğru birleşme veya büyümek için birleşme stratejileri ile günümüze gelelim. 

Temelden farklı siyasi yaklaşımların yarattığı riskleri ve toplumsal reaksiyon göz önüne alarak oluşan ittifakları varın siz değerlendirin.

Tekrar ediyorum ben bugün bu sorulara, benim cevaplarımı sizlerle paylaşmayacağım.

HDP ile ittifak görüşmelerinin muhtemel sonuçlarına dair fikir de yürütmeyeceğim.

Sadece kime karşı kiminle birleşiliyor?

Millet Erdoğan ile HDP arasında tercih yapmak zorunda kalırsa ne olur?

Sakın birleşiyoruz derken karşı tarafta birleştiren olunmasın?

Dikkat etmek lazım, değil mi?

Önemli Not: Bu yazı İYİ Partili Yavuz Ağıralioğlu'nun açıklamalarından önce kaleme alınmıştır.

23 Mart 2023

Ahmet Orhan