Yıllarımı harcadım, çocuklar doğurdum.
Yetmedim, yetemedim.
Harcamadım olmadı, parayı tuttum olmadı.
Yaşadığım bu süreçte hiç kimselere yaranamadım.
Hiç görmediğim bir ortamda yaşamaya bile alıştım.
Çoban olmayı, koyun sağmayı, çiftçi olmayı, öğrendim, rençberlik bile yaptım.
Ekin tarlasında patozun dumanını çektim içime.
Toz dumanın arasında ekin doldurdum çuvallara.
Kavurucu sıcak, cehennem ateşi tepemdeydi de yılmadım, terledim ama çalıştım.
Patozdan akan buğdayların güzelliğini seyretmeye daldırdım kendimi, bu nimetin görseliyle avuttum kendimi.
Dondurucu soğukta, minnak kuzucum donmasın diye kuzine sobalar yaktım.
Tertemiz bebek havlularına sardım, nefes alsın yaşama tutunsundu tek amacım.
Kurtaramadıklarımda oldu tabi, donmuştu küçüçük bedeni.
Burnuna üflesemde direnemedi gitti, dayanamamıştı.
Soğuk böyle zamanlarda ölümün habercisiydi.
Gördüm sonunda benim bebek gibi yaşama tutunmalarımı sağladıklarımı,
Sabah gözünü bensiz açtığında cesetten hiç farkı olmuyordu.
Kuzucuklarım hastalanır da bir şey olur diye benim aklım giderken.
Görünmez el onları benden aldığı gibi, kimi zaman anasız bile bırakacağını bile bile gözünü bile kırpmadı.
Cani gibiydi, üstünde tepiniyor, ayakları altında eziyordu.
O an kırılan kemiklerden çok, lütfen kör olmasın oluyordu dualarım hep.
Kör olanlar, tek gözleriyle etrafa bakmayacak, kesileceği ana kadar öyle kalıyordu yıllarca.
Özel yaptığı çoban değnekleri ile hunharca başlayan şiddetle mutlaka bacak yüzde yüz kırılırdı, ki kırılıyordu.
Sesim çıkmazdı korkudan, Allah’ım kurtar onları demekten başka elimden hiç bir şey gelmedi gelemedi, çaresizlik ve korku içime işlediğinden.
Sıkıyorsa tek kelime et, o sopa senin üstünden de geçerdi.
Rabbim de görüyordu bu zulmü, dayanamayıp elinden alıyordu.
Hiç olmazsa o analarla, köpeklerin karnı doyuyordu.
En şanssız anne de ölemeyip, sakat topal kalanlar oluyordu.
Onların işi çok daha zordu, kırık bacağı sarmaz, haftalar, kimi zaman aylar sürerdi.
Merhametim hiç izin vermedi buna, bir ortopedi cerrahı gibi ele alırdım.
Maviş gözlü amcam öğretmişti bana şükürler olsun ki, en azından kimine faydam dokunuyordu.
Yumurtanın akı, kepekli un, tuz atar,
Karışımı hazırlayıp, kırılan kemiğin hizasına getirip harcı sürerdim.
Karışım alçı görevi yapar, kırık kemik kırk günde iyileşirdi.
Sakatlar ben gibi evde karnını doyurabilirse, doymaya mahkûm edilirdi.
Acıdan, sızından, kırılan bacağın acısını geç, vücuttaki eziklerin acısıyla bir kâse yemi yiyemezlerdi ki.
Benim param parça yüreğim ise onun bu haline dayanamazdı çoğu zaman çok üzülürdüm.
Buğdayı beğenmezse, arpa, onu da beğenmezse evde en çok bulunan patases kabuklarını mutlaka yerdi can koyunlarım.
Bir tek bildiği dağlardaki halleriydi huzurluysa koyunlar duruyorsa ondan keyiflisi yoktu.
Ne zaman eve geldi, cehennem ateşlerini hem koyunlarıma, hem bizlere püskürtüyordu.
Sonrada hiç bir şey yapmamış gibi davranmaya devam ederdi.
Bir daha sizlere zarar vermeyeceğim diye, bir de yaptıklarının farkına varırdı da.
Olan olduktan sonra söz verse ne olur ki…
Her canına kıydığı hayvan için zarar ettik yine dese de, hatta……
Beni uyar onları öldürmek istemiyorum, dur de bana dese de
Ben ne kadar dur desem de, kimdim ki ben. Dinlemiyor, o canlara kıymaya devam ediyordu.
Hiç mi hiç durmadı canlarına kast edilen kuzuların haddi hesabı hiç bitmedi.
Sözleriyle yalnızca kendini kandırdı.
Daha iyi olacağım, daha iyi yöntemler kullanacağım diye.
Kıt aklıyla yalnızca kendi aklını kandırıyordu.
Şimdi farkına vardım yıllarca bir narsistle yaşamışım.
Bunu bugün klinik psikolog Mahmut Açık hocanın köşe yazısını okuyunca anladım.
Yazıyı okuduktan sonra, içimizde yaşadığımız ortamda bile farkında olamadığımız nice narsistler olduğunu bile düşünmeye başladım.
Bence kardeş sitemiz Dare Medya’da hocanın yazısını sizlerde okuyun..
Okuyun ki, narsistlerin farkına varın.
05 Ağustos 2024
Bahar Çelik